Recensie

Neil Dawson werkt op de universiteit. Zijn vriendin is zwanger en besluit de baby te houden ook al is deze niet gepland. Op dat moment hoort Neil dat zijn vader zelfmoord heeft gepleegd door van een viaduct te springen. Als Neil in zijn vaders spullen neust, ontdekt hij dat het misschien toch geen zelfmoord is. Zijn vader was bezig met een nieuw boek en had die dag allerlei afspraken. Neil besluit zijn vaders spoor te volgen.

En dat is niet zonder gevaar. Kennelijk loopt hij iemand voor de voeten. Hij krijgt een telefoontje van een man die zijn vriendin ontvoerd heeft. De man wil een bepaalde vrouw in ruil voor de vriendin. Neil heeft geen idee hoe hij deze mysterieuze vrouw moet vinden, maar besluit de research van zijn vader als startpunt te gebruiken.

Al snel komt hij erachter dat er meer verdwijningen zijn. Alles lijkt samen te hangen met het boek Zwarte bloem dat geschreven is door Robert Wiseman. Ook deze man is verdwenen. En dan is er nog een klein meisje dat jaren geleden ineens opdook op de boulevard van een klein plaatsje.

Tegelijkertijd voert politieagente Hannah Price een soortgelijke zoektocht uit. Haar vader is overleden en liet een kaart na met kruisjes. Eén van deze kruisjes is precies de plaats waar de vader van Neil van het viaduct is gesprongen.

Wat hebben het boek, de kaart van Hannah Price, het opduiken van het meisje en de ideeën van Neils vader met elkaar te maken?

Zwarte bloem is een thriller met een bijzondere insteek. Fictie en werkelijkheid zijn nauw met elkaar verweven. De gebeurtenissen uit het boek Zwarte bloem houden verband met gebeurtenissen in het echt. En dat maakt het verhaal niet bepaald overzichtelijk.

De lezer wordt van links naar rechts door het verhaal gezwierd en het is lastig om de draad vast te houden. Als de schrijver dan in het tweede deel van het boek de verhaallijnen bij elkaar brengt, vind je het allang best. Je bent blij dat er een ontknoping komt, maakt niet uit welke.

En dat is toch een beetje jammer, want het verhaal is op zich origineel bedacht en kan goed werken in een thriller. Op dat vlak scoort Mosby absoluut punten. De uitwerking rammelt nogal en het is wel belangrijk dat alle lezers er aan het einde van het boek nog zijn. Hier en daar zijn er stukken die lekker lezen en je toch weer in het verhaal verstrikt raakt. Na veel doorzetten heb je aan het einde uiteindelijk nog net niks.

Toch verdient Mosby de volgende keer weer een kans, want hij heeft eerder bewezen dat hij een superthriller kan schrijven, zoals met de 50/50 moorden. In Zwarte bloem maakt hij het de lezer gewoon te ingewikkeld doordat het verhaal alle kanten op waait.