Recensie

Fleur Daxeny houdt er een bijzondere manier van leven op na. Ze is op zoek naar het grote geld. Deze rijkdom probeert ze te vinden door naar begrafenissen te gaan van rijke weduwnaars. Keer op keer lukt het haar om de verdrietige man om haar vinger te winden. Maar met haar laatste verovering Richard Flavour gaat het moeizaam.

Fleur Daxeny houdt er een bijzondere manier van leven op na. Ze is op zoek naar het grote geld. Deze rijkdom probeert ze te vinden door naar begrafenissen te gaan van rijke weduwnaars. Keer op keer lukt het haar om de verdrietige man om haar vinger te winden. Maar met haar laatste verovering Richard Flavour gaat het moeizaam.

De man voelt zich schuldig ten opzichte van zijn overleden vrouw en valt wel op Fleur, maar doet het verder rustig aan. Ondertussen krijgt Fleur niet echt het idee dat de man erg rijk is. Na een paar weken trekt ze bij hem in en voegt zich moeiteloos in zijn leven. Lunchen met de kennissen en een bezoekje aan de golfbaan zijn allemaal niet zo moeilijk.

Er zijn echter wel problemen. Er is nog iemand op zoek naar het geld van Richard en Zara, de dochter van Fleur, is het continue verhuizen ook zat. Bovendien kan ze het goed vinden met de zoon van Richard en vindt ze het steeds moeilijker om te blijven liegen over hun verleden. Steeds meer moeilijkheden en Fleur doet er alles aan om de schone schijn op te houden.

Wickham heeft in dit boek weer een geweldig personages gecreëerd. Fleur is een vrouw die je als man beter niet tegen kunt komen. Ze wil rijk worden, maar daar zelf liever niks voor doen. Als ze een creditcard in handen heeft, neemt ze veel geld op en verdwijnt. Ze denkt daarbij niet aan het geluk van haar dochter. Een uitgekookt egoïstisch kreng. Ondanks deze interessante dame, blijft het verhaal verder een beetje op de vlakte.

Soms zitten de boeken van Wickham, of die van haar andere auteursnaam Sophie Kinsella, vol vaart en humor, maar in Zoete tranen gebeurt niet zo heel erg veel spectaculairs. Het boek is zelfs een klein beetje saai. Jammer, want de dame weet hoe je een chicklit moet schrijven. Misschien komt het omdat ze er zoveel schrijft, één à twee per jaar. En zeg nou zelf, een affaire met een oude weduwnaar is nou ook niet bepaald materiaal om bij weg te zwijmelen.