Recensie

Ella heeft een redelijk gezapig leventje. Ze werkt al jaren samen met een vriendin in een slechtlopende boekhandel en ze staat op het punt in te trekken bij haar geliefde Owen. Dit is een betrouwbare man die hun toekomst duidelijk voor zich ziet. Als Ella in de winkel ineens te maken krijgt met een gewapende overval gaat zij anders denken over haar toekomst. Ze wil meer dan er nu op het programma staat.

Ze maakt een lijstje van dingen die ze wil veranderen. Zo wil ze een boek schrijven en haar oma vaker bezoeken. Verontrustend genoeg komt er steeds een naam naar boven: Dex. En dat is niet haar huidige geliefde. Het is haar jeugdliefde en beste vriend van haar oudere broer.

Om een beetje bij te komen van de overval gaat ze een weekje bij haar broer logeren. En laat hij nu net een appartement delen met Dex. Ella kan niet anders dan de confrontatie met hem aangaan. Al snel blijkt dat de liefde vroeger niet op een nette manier geëindigd is. Hoe het allemaal zit laat de schrijfster voorlopig in het midden. De ellende zit nog zo diep dat de twee elkaar nauwelijks aankijken of het op kunnen brengen om normaal tegen elkaar te doen.

Ella gaat ook steeds vaker op bezoek bij haar oma. Daar vindt ze inspiratie om een boek te schrijven. Oma blijkt in de oorlog een heftige eerste liefde gekend te hebben. Een man die ook zomaar uit haar leven is verdwenen. Een mooi onderwerp voor een boek.

Ondertussen snapt Owen, het huidige vriendje van Ella, niet zo goed waar ze allemaal mee bezig is. Hij is een beetje bezitterig en vindt het maar niks dat Ella in hetzelfde huis verblijft als haar ex-vriendje. Tussen Ella en Dex lopen de spanningen steeds hoger op en dat is niet alleen irritatie.

Met dit boek laat Chantal van Gastel zien dat ze enorm gegroeid is als schrijfster. Haar eerste twee boeken Zwaar verliefd! en Zwaar beproefd! zijn echte luchtige chicklits met een wat tuttige hoofdpersoon. In Zoek het maar uit zit wat meer diepgang. Het gaat over vooruit kijken en je passies volgen. Tegelijkertijd gaat het over eerste liefdes.

De verhalen uit de Tweede Wereldoorlog van de oma geven het een extra laag. Eerlijk is eerlijk, ik heb aan het einde van het boek voor het eerst van mijn leven zelfs een traantje weggepinkt bij een chicklit. Het verhaal gaat toch een beetje onder je huid zitten. Vooral de oma is een sterk personage.

Naast alle serieuzigheid is de chicklitfactor ook duidelijk aanwezig. Het blijft toch een verhaal waar een jongen en een meisje om elkaar heendraaien. En dat soort knetterende net geen romances doen het altijd goed bij de vrouwelijke lezers van dit genre. Dat, met een vleugje humor, geschiedenis en het nadenken over het leven zorgen ervoor dat dit eigenlijk een chicklit+ is.