Recensie

Silver Bay is een klein rustig kustplaatsje in Australië. Kathleen runt hier een klein hotelletje. En ze biedt haar nicht Liza onderdak, die halsoverkop vertrokken is uit Londen, samen met haar 10-jarige dochter. De mensen in Silver Bay verdienen wat geld door toeristen langs dolfijnen en walvissen in de baai te varen. Dit rustige leventje komt op zijn kop te staan door de komst van Mike Dormer.

In eerste instantie brengt zijn komst niet zoveel teweeg. Hooguit valt zijn interesse voor Liza niet bij iedereen even goed. Als na een tijdje zijn verloofde arriveert, wordt duidelijk hoe de vork in de steel zit. Mike is een projectontwikkelaar en zijn bedrijf wil van de mooie baai een luxe toeristenoord maken.

Mike, die zich net thuis begon te voelen in de rust en stilte van de baai, wordt ineens met de nek aangekeken en keert terug naar Engeland. Hij merkt dat de teruggetrokken Liza hem niet loslaat. Hij neemt een drastische beslissing. Hij zegt zijn baan op, zijn verloofde heeft hem al verlaten en hij gaat terug naar Australië om ervoor te zorgen dat de plannen niet doorgaan. En Silver Bay de rustige plaats blijft, die het nu is.

Ondertussen lukt het hem om het vertrouwen van Liza te winnen. Hij komt achter haar levensverhaal en de reden waarom zij Engeland verlaten heeft. Mike schakelt zijn zus in om het levensverhaal na te trekken en dat zorgt voor een mooie ontknoping.

Een heerlijke roman. Moyes slaagt erin je mee te nemen naar een plaats waar de natuur en de walvissen het belangrijkst zijn. En wie wil dat nou niet? Bovendien krijg je er een rauwe lovestory bij. Al met al ademt het boek een soort vakantiegevoel. Zo’n vakantie waarbij je geboekt hebt in een oud hotel en je opgenomen wordt in het dagelijks leven van de eigenaars van het hotel. Met elkaar een biertje drinken, een feestje vieren en de zon in de baai zien zakken. Dit is boek is uitermate geschikt voor een feelgood-moment. Enig kritiekpunt is dat het verhaal wel sterk doet denken aan het boek de golvendanser van Adam Armstrong.