Recensie

Luke Warren heeft één grote passie in het leven: wolven. Al jaren bestudeert hij roedels en leeft zelfs een tijdje in het wild in een roedel. Zelf heeft hij een wolvencentrum. Door zijn passie is zijn gezin uit elkaar gevallen. Zijn vrouw wilde niet langer op de tweede plaats komen.

Zijn puberdochter Cara lijkt de enige te zijn die hem een beetje begrijpt. Zij heeft een beetje van zijn liefde voor de wolven geërfd. Als ze ’s avonds samen in de auto onderweg naar huis zijn, krijgen ze een ongeluk. Cara komt er redelijk goed vanaf, maar Luke raakt in een coma. Zijn toestand is volgens de artsen zo ernstig dat de kans dat hij bijkomt nihil is.

Het ongeluk van Luke zorgt ervoor dat Edward, Cara’s oudere broer, terugkeert. Hij woont na een heftige ruzie met Luke in het buitenland. Toen Luke een keer de wildernis inging om met de wolven te leven, heeft hij zijn zoon gemachtigd om over zijn leven te beschikken. Edward diept die oude brief op en wil nu graag beslissen over het lot van zijn vader.

Dit is volledig tegen de zin van Cara. Zij vindt dat Edward niks te zeggen heeft, omdat hij al jaren niks meer van zich heeft laten horen. Zij wil haar vader graag in leven houden, terwijl Edward juist alle apparatuur wil laten verwijderen. Hoe moet dit aflopen?

Keer op keer werpt Jodi Picoult een dilemma op in haar boeken. In dit geval gaat het over het beschikken over iemands leven, terwijl deze persoon in coma ligt. En in hoeverre een jong meisje een stem heeft in de beslissing daarover. Het zorgt er altijd voor dat haar lezers na kunnen denken over een ingewikkelde situatie. Dat is vaak de charme van haar boeken.

Dit keer doet ze dat ook weer perfect. Toch is dit verder niet één van haar betere boeken. Ze gaat uitgebreid in op het leven van Luke met zijn wolven. Dat gedeelte krijgt heel veel aandacht en is niet zo heel boeiend geschreven. Op zich is het leven van zo’n wolvenman interessant, maar in dit boek leidt het te veel af van het werkelijke verhaal.

Toch is het knap hoe Picoult zich verdiept heeft in het leven van een echte wolvenman en dat gebruikt heeft om het karakter Luke vorm te geven. Daar is absoluut niks op af te dingen. En ach, als een schrijfster zoveel geweldige boeken aflevert, mag er af en toe wel eens eentje tussen zitten die wat minder is.