Recensie

Alice weet niet precies wat ze wil in het leven. Via haar vriendin krijgt ze een baantje als serveerster. In het restaurant sluit ze vriendschap met een kok en zo komt ze al snel in de keuken terecht. En niet zomaar een keuken, het is de keuken van Tonino, een absolute topchef.

Alice wil meer leren over koken en als haar vriendin haar meevraagt naar de villa van haar moeder in Italië kan ze dat mooi combineren met een soort stage. Ze mag in het restaurant van de ouders van Tonino werken. Zo leert ze de fijne kneepjes van de Italiaanse keuken kennen.

Naast de villa waar ze verblijven staat een klein huisje waarin een ouder echtpaar woont. Zij verzorgden vroeger de tuin van de villa en proberen nog steeds hun steentje bij te dragen. De man is nauwelijks aanspreekbaar en de vrouw is te oud om de tuin in haar eentje te doen. Alice sluit een bijzondere vriendschap met de vrouw. Ze verstaan elkaar nauwelijks, maar weten elkaar te vinden in het eten. Alice gebruikt de verse groenten uit de tuin van de vrouw. Ook zij hervindt haar plezier in koken.

Alice vindt het jammer als ze na een gelukkige zomer haar gewone leven weer op moet pakken. Ze doet hard haar best om een goede kok te worden. Helaas lijkt ze net dat beetje passie te missen. En het feit dat ze gezien wordt als een bijzonder project van Tonino maakt het niet makkelijker voor haar in de keuken. Het is afzien en soms kun je dan het beste voor iets anders kiezen. Sowieso lijkt Alice vaker de weg van de minste weerstand te kiezen. Ook in de liefde.

Romans van Nicky Pellegrino zijn altijd goed voor een aantal uurtjes aangenaam leesplezier. Ze weet als geen ander Italiaanse families en gebruiken te portretteren. Ook in dit boek heeft ze een mooi gezin gekozen. De moeder (of di mamma) heeft het maar moeilijk met haar twee zoons. De ene belt haar nooit op en de ander woont om de hoek maar doet het in haar ogen ook niet goed.

In tegenstelling tot haar andere romans ontbreekt een beetje spanning in dit boek. Het kabbelt een beetje voort en er gebeurt weinig opwindends. Misschien komt dat omdat de hoofdpersoon zelf ook een beetje zo in het leven staat. Zij laat alles gebeuren en komt nauwelijks op voor haar eigen geluk.

Villa Rosa is absoluut een lekker boek om te lezen, maar haalt het niet bij ander werk van Pellegrino zoals De granaatappelboom. Het is een fijn verhaal om in het zonnetje te lezen, maar daar blijft het bij. Hopelijk weet Pellegrino de volgende keer wel weer te verrassen, want dat ze kleurrijke romans over het Italiaanse leven kan schrijven heeft ze al meerdere malen bewezen.