Recensie

Een moeder komt thuis en ziet een jongen, die over haar dochter gebogen staat met een mes in zijn handen. Ze schrikt als hij op haar afkomt. Het lukt haar om haar aanvaller van zich af te slaan en de jongen te doden. Haar dochter blijkt ook dood. Alleen het meisje is niet haar dochter, maar de beste vriendin van haar dochter. De dochter blijkt ontvoerd.

Will Trent, die op de zaak gezet is, ontdekt al snel dat het meisje ontvoerd is en dat de jongen die in het huis was, niet de moordenaar was. De jongen was zelfs onschuldig. Er volgt een zoektocht naar het meisje en de ontvoerder. Er zijn bijzonder weinig sporen. Op de eliteschool van de meisjes is niks verdachts gebeurd. Het enige opmerkelijke daar is het feit dat iedereen een enorme hekel had aan het vermoorde meisje, terwijl het vermiste meisje als bescheiden bekend staat.

Ook op de universiteit waar de jongen studeert zijn weinig aanknopingspunten te vinden. De zaak duurt voort, terwijl het in ontvoeringszaken op de eerste dagen aankomt. De politie is dus afhankelijk van een spoor en dat vinden ze uiteindelijk in het sperma dat in het vermoorde meisje gevonden is. De databank van de politie geeft een match. Dat zorgt er echter niet voor dat het verdwenen meisje daarmee terug is. De vermoedelijke dader zwijgt en heeft zelfs een alibi. En mogelijk zelfs een handlanger.

De politie doet er alles aan en legt alle puzzelstukjes nog eens naast elkaar om zo uit te vinden waar het meisje zich bevindt en wie haar daar gebracht heeft. Uiteindelijk is er een vermoeden van de plaats waar het meisje zou moeten zijn. Het is dan echter wel de vraag of ze nog leeft en wat de dader met haar gedaan heeft.

In dit boek duurt het ontzettend lang voordat er eens wat gebeurt. Het verhaal begint goed met een spannend gedeelte, maar daarna stort het verhaal volledig in. Slaughter verliest zich in karaktertekeningen van de hoofdpersonages en allerlei relationele zijtakken binnen het verhaal. Normaal is het wel prettig om wat afleiding van de misdaad te hebben. In dit geval zorgt het ervoor dat het verhaal wel erg langzaam gaat. De spanning is ver te zoeken. En dat maakt het plot zelfs een beetje saai en op sommige punten is het verhaal behoorlijk voorspelbaar. Gelukkig weet Slaughter de lezer vast te houden door haar vlotte schrijfstijl, want anders zou je halverwege geneigd zijn af te haken.