Recensie

De nieuwste thriller van Nicci French is er eentje die je niet snel weglegt. Je wordt het verhaal ingezogen en het boek biedt geen mogelijkheden om te stoppen met lezen. Er zijn geen hoofdstukken of witruimtes. Nina komt er achter dat haar 15-jarige puberdochter Charlie vermist is. Ze hebben een paar uur tot ze op vakantie gaat en Charlie moet nog pakken.

Charlie heeft een surpiseparty georganiseerd voor haar moeder die op de dag van vertrek veertig is geworden. Het halve dorp stroomt het huis binnen, behalve Charlie. Nina begint te vermoeden dat er iets gebeurt moet zijn. Ze is al uren eerder vertrokken van een slaapfeestje om haar krantenwijk te doen.

Nina schakelt de politie in. Als blijkt dat er een aantal spullen van Charlie verdwenen zijn die erop wijzen dat ze weggelopen is nemen ze de situatie niet al te serieus. Er wordt pas een inspecteur opgezet wanneer Nina de fiets met de kranten van Charlie op een verlaten plek vindt. Nog vindt Nina dat de politie niet al het mogelijke doet om haar dochter te vinden. Ze stelt haar eigen onderzoek in en komt er uiteindelijk zelf achter wat er aan de hand is.

Ondanks dat het boek heel spannend is, heeft het verhaal weinig om het lijf. French probeert je op allerlei verschillende doodlopende sporen te zetten. Alleen zijn deze sporen weinig geloofwaardig. En ineens bedenkt Nina iets waardoor ze op het juiste spoor komt. Hoe ze daarop gekomen is ontgaat mij dan weer. Sowieso is het wel een erg overdreven hoofdpersoon. Ik geloof wel dat moeders ver gaan om hun dochter te vinden, maar Nina is bijna een kruising van good old Sherlock Holmes en superwoman. Alleen haar cape ontbreekt nog.

Verder zitten er een paar irritante personen in het boek die totaal niks toevoegen aan het verhaal. Wellicht zijn deze toegevoegd om van het magere verhaal toch nog bijna 300 pagina’s te maken. Het is altijd fijn om een Nicci French te lezen, het houdt je even bezig. Toch moet je er ook weer niet te veel van verwachten.