Recensie

Alice Jamieson vertelt in dit boek over haar leven met meerdere persoonlijkheden. Deze creëerde ze om het jarenlange misbruik door haar vader uit haar geheugen te bannen. Als Alice jong is denkt ze dat ze nare dromen heeft waarin een man dingen doet met een meisje. Of waarin een man een meisje meeneemt naar een soort kerker waar seksuele rituelen met meerdere kinderen en volwassenen plaatsvinden.

Tijdens haar jeugd heeft Alice niet door wat haar vader met haar gedaan heeft en nog steeds doet. Toch ontwikkelt ze zich niet tot een zorgeloos kind. Als jongere ontwikkelt ze anorexia, sport ze obsessief en is heel prestatiegericht waardoor ze uren studeert. Haar moeder ziet wel dat het niet goed gaat met Alice maar aan doktoren wil ze niet vertellen wat er is. Ze schaamt zich voor wat ze denkt dat seksuele dromen zijn.

Op latere leeftijd als ze niet meer thuiswoont realiseert ze zich dat ze het kleine meisje in haar dromen zelf is. Dan nog vindt ze het moeilijk om er met anderen over te praten. Als ze haar vader met haar ontdekking confronteert pakt hij een mes, zet het op haar keel en dwingt haar tot seks.

Alice komt nu beetje voor beetje voor haar verleden uit. Ze durft in ieder geval hulp te zoeken in het medische en psychiatrische circuit. En dat is wel nodig, want Alice glijdt steeds verder af. De verschillende persoonlijkheden nemen het regelmatig over en Alice raakt daardoor tijd kwijt. Ze heeft bijvoorbeeld spullen in haar huis waarvan ze niet weet hoe ze eraan komt.

Sommige van haar persoonlijkheden zijn heel onschuldig. De zesjarige Samuel huilt vooral en de vijfjarige Billy houdt van knuffels en spelletjes spelen. Het zijn vooral de tieners die in Alice huizen die haar het leven moeilijk maken. Kato is agressief en zorgt ervoor dat Alice regelmatig met doorgesneden polsen op de EHBO-afdeling belandt. Niet af en toe, maar zo’n honderd keer. Persoonlijkheid Shirley zorgt daar ook voor. Zij heeft een neiging tot excessief alcoholgebruik.

Alice heeft het al moeilijk genoeg met de persoonlijkheden die haar leven regelmatig overnemen, maar dat is nog niet alles. Ze hoort ook stemmen die haar voortdurend bekritiseren en vertellen dat ze er beter een einde aan kan maken. Deze leiden weer tot aanvallen van paranoia. Tussendoor probeert Alice een gewoon leven te leiden en te promoveren aan een universiteit. Dat onderzoek moet ze tot haar spijt afbreken om eens echt aan zichzelf te werken en te leren om haar persoonlijkheden te beheersen.

Het verhaal in dit boek is gruwelijk en fascinerend tegelijk. Eigenlijk is wat Alice meegemaakt heeft zo verschrikkelijk dat je het niet wilt lezen, maar tegelijkertijd is haar verhaal over de persoonlijkheden verschrikkelijk interessant. Het is ongelofelijk dat Alice in staat is om nog enigszins te functioneren, laat staan een promotieonderzoek te doen. Alice Jamieson komt over als een zeer krachtige vrouw die steeds maar weer verder gaat. En dat is ongelofelijk. Stemmen in haar hoofd roepen op zichzelf te doden, ze heeft zelfdestructieve persoonlijkheden en daar komt bij dat ze weinig vrienden heeft waar ze op kan terugvallen.

Het is heel bijzonder hoe Jamieson de waanbeelden op papier heeft weten te zetten. De lezer ziet hoe verward ze is, terwijl ze zelf denkt nog normaal te functioneren. Dit boek raakt je. En voor sommigen is het onderwerp misschien zelfs wat te zwaar. Want aan het lezen van dit boek beleef je als lezer eigenlijk maar weinig plezier. Het is vooral het verschrikkelijke verhaal van een jonge intelligente vrouw die op een bijzondere manier het verleden verdringt. Haar leven is in ieder geval een aaneenschakeling van toestanden die allemaal op zichzelf al voldoende stof opleveren voor een boek, zoals drugsverslaving, paranoia, misbruik, meerdere persoonlijkheden, dwangneuroses, anorexia en alcoholisme. Een behoorlijk heftig verhaal dus.