Recensie

Donna Langford is net vrij uit de gevangenis. Zij heeft daar tien jaar gezeten, omdat zij iemand ingehuurd heeft voor het vermoorden van haar man. Maar haar man lijkt niet dood te zijn. Ze krijgt kiekjes opgestuurd waarop haar man te zien is in Spanje. Ze besluit een privédetective in te huren.

Deze detective, Anna Carpenter, weet niet goed wat ze met de zaak aan moet. Ze besluit contact te zoeken met de politie. En al snel blijkt dat een goede zet geweest. Er vallen doden en de zaak escaleert. Rechercheur Thorne vindt dat Carpenter zich er niet meer mee moet bemoeien. Mogelijk loopt zij ook gevaar.

Alan Langford blijkt inderdaad in Spanje te zitten. Van wie is dan het verkoolde lichaam dat in zijn jaguar gevonden is? Het is tijd om Langford op te sporen en hem een aantal vragen te stellen. Het liefst wil de politie hem arresteren, maar er is eigenlijk geen gegronde reden om dat te doen. En dan is er nog Donna Langford. Zij wilde haar man dood en die emotie is niet verdwenen.

Mark Billingham is een ster in het schrijven van thrillers die makkelijk weglezen. En dan op een positieve manier. Hij heeft een soepele schrijfstijl waardoor Uit de dood verrezen leest als een trein. Dat komt ook door de spanning. Deze combineert de schrijver nog met het privéleven van de hoofdpersoon Thorne. Dat resulteert in een aangenaam boek dat je uit hebt voordat je het weet.

Het verhaal is goed opgebouwd al zakt het in het midden een beetje in. Billingham strooit aan het begin met doden om vervolgens lang te wachten met de ontknoping. Hij omschrijft de situaties met verve en kreeg bij één scène mijn hartslag behoorlijk omhoog. Ik zal niks verklappen, maar voor wie het boek al gelezen heeft: het is in een Spaans café tijdens een uitstapje van Thorne.
Behalve het wat trage middenstuk is er weinig aan te merken op deze pageturner. Gewoon een lekkere thriller, niet meer en niet minder.

 

Eerste zin van Uit de dood verrezen:

Nadat de brandstoftank is ontploft, houden de bossen een paar seconden geschokt de adem in.