Recensie

Vanaf dat ze jong was, heeft Nicki veel gelogen en geheimpjes gehad. Inmiddels is ze getrouwd en heeft twee kinderen. Ze heeft nog steeds geheimen, zoals een cyberliefje waar alleen haar beste vriendin vanaf weet.

En die geheime relatie brengt haar indirect in grote problemen. Als ze namelijk op weg is naar de school van haar kinderen ziet ze dat agenten alle auto’s aanhouden. Ze meent één van de agenten te herkennen van een gênant voorval en besluit om te keren. Dat blijft niet onopgemerkt en voor ze het weet is ze een mogelijke verdachte in een moordzaak.

Ze maakt het er niet beter op als ze haar verhoorders een verhaal op de mouw speldt. Alles om ervoor te zorgen dat haar man niet ontdekt dat ze een geheime liefde heeft.

Als ze meer over te moord te weten komt, krijgt ze het idee dat ze zou kunnen ontdekken wie de moordenaar is. Maar of het nou zo slim is om zelf een moordenaar op te sporen?

In dit boek gebruikt Sophie Hannah haar gebruikelijke karakters bij de politie. Waterhouse heeft de grootste rol tijdens het onderzoek. In eerdere boeken was er wel meer aandacht voor de persoonlijke ontwikkeling van de vaste personages dan in dit deel. Hannah grijpt nauwelijks terug naar vorige delen wat ervoor zorgt dat bepaalde opmerkingen of gedachten van de personages niet altijd te begrijpen zijn als je eerdere delen niet hebt gelezen. Dat zorgt er overigens niet voor dat je het boek niet los kunt lezen.

De grootste rol in dit boek is voor Nicki. Vooral in het begin gaat alle aandacht uit naar haar bijna ontmoeting met de mysterieuze agent. Dat weet Sophie Hannah irritant lang te rekken. Sowieso is het verhaal in het begin redelijk traag. Gelukkig volgt er een redelijk spannende ontknoping aan het einde.

Niet alle personages komen overtuigend over. De familie van Nicki is te raar om geloofwaardig te zijn. Haar man lijkt wel van bordkarton. Hierdoor loopt het verhaal niet echt lekker. Het plot, de moord, het motief en de spanning zijn allemaal in orde. Maar met gebrekkige personages, die te vlak uitgewerkt zijn, komt het allemaal niet aan. Volgende keer besteedt Hannah hopelijk weer wat meer aandacht aan haar personages. Zowel aan de oud-gedienden als aan de nieuwe.