Recensie

Annika Bengtzon speelt weer de hoofdrol in deze thriller van Liza Marklund. Voor de sensatiekrant waar ze voor werkt, lijkt ze een seriemoordenaar op het spoor. Jonge vrouwen worden met een mes gedood. Het verband tussen de dode vrouwen is minimaal. Maar bij een sensatiekrant kun je er dan toch een verhaal van maken.
Annika krijgt een veel ernstiger zaak voor de kiezen. Haar vriend Thomas is voor zijn werk bij het Ministerie van Justitie afgereisd naar Afrika. Daar wordt hij met de rest van zijn groep ontvoerd. Het ziet er niet best uit.

Een race tegen de klok begint. Het is niet duidelijk wie de ontvoerders zijn en wat ze willen. Ze bellen de thuisblijvers en eisen absurde losgeldbedragen. Annika moet proberen zoveel mogelijk geld te verzamelen. Gelukkig heeft ze een grote smak geld op een bankrekening.

Maar de ontvoerders beginnen hun geduld te verliezen en starten met het doden van de gijzelaars. Loopt het voor Thomas goed af of moet Annika straks alleen voor haar kinderen zorgen?

Teken van leven is een ontzettend spannend boek. De gijzeling is goed beschreven en de angst voor escalatie is voor de lezer voelbaar. Marklund heeft ervoor gekozen om vanuit verschillende personages te schrijven. Zo weet je wat Annika doormaakt, maar ook hoe Thomas eraan toe is en hoe het met de andere gegijzelden gaat.

De trouwe lezers van de serie rondom Annika Bengtzon kunnen natuurlijk ook nog genieten van de ontwikkelen in haar privéleven. Aan het einde geeft Marklund een mooi voorzetje voor een volgend boek. Zo weet je dat ze nog niet klaar is met Annika Bengtzon.

Marklund heeft er goed aan gedaan om haar eerste insteek met de dode vrouwen op de achtergrond te houden. Als ze die verhaallijn ook groot uit zou meten in dit boek zou het toch te veel worden. Het boek zit nu al vol met allerlei thema’s, zoals de gijzelnemers uit arme landen die zich tegen het westen keren en een verkapt commentaar op sensatiejournalistiek.

Al met al is dit gewoon een lekkere thriller met sterke personages. Een flinke dosis spanning en een schrijfster die haar personages niet met fluwelen handschoenen aanpakt. Heerlijk.