Recensie

In Schadevolle jaren staat de relatie tussen vader Sam Hall en zijn zoon Ned centraal. Sam kan zich niet echt binden aan zijn gezin en laat vrouw en zoon in de steek als Ned nog een kleuter is. Hij keert na een aantal jaren terug en wil meer tijd met zijn zoon doorbrengen. De moeder wil dit liever niet. Een ontvoering volgt.

Als Sam zijn zoon na een weekend vissen terugbrengt schiet moeder Jenny op zijn auto en vertrekt Sam met de noorderzon. Hij keert pas terug als Ned een tiener is. Moeder Jenny verteert het leven niet al te best en ze stemt ermee in dat Ned bij zijn vader gaat wonen. Deze heeft een jonge puber weinig te bieden. Hij hangt rond in bars, gokt en heeft alleen in de warme maanden werk. In de winter kunnen ze nauwelijks rondkomen.

Het is niet zo gek dat Ned als hij gaat studeren zijn oude leventje achter zich probeert te laten. Maar hij komt erachter dat je afkomst en hoe je opgroeit niet zo makkelijk achter te laten is. Hij maakt dezelfde fouten als zijn vader en ook hij heeft moeite om het geluk in zijn leven te herkennen en waarderen.

Richard Russo brengt in Schadevolle jaren mooi in beeld hoe sterk een band tussen vader en zoon kan zijn. Ook al lijkt deze band voor de omgeving waardeloos. Vader Sam heeft weinig te bieden. Toch lees je tussen de regels door dat hij een goedzak is. Het hart zit op de goede plaats, maar hij kan zich moeilijk uiten. En Sam heeft het talent om voortdurend in de problemen te geraken.

Dit dikke boek is hier en daar wat langdradig. Toch is het eigenlijk nooit saai. Net als in zijn boek Brug der zuchten weet hij zijn karakters en de setting tot leven te wekken. Door deze manier van schrijven betrek je de lezer bijna bij het verhaal. Alsof je zelf aan de bar zit waar vader en zoon vaak komen.

Het is dus zeker geen vluchtig verhaal en de liefhebbers van feelgood kunnen dit boek beter overslaan. Het boek heeft eerder een zwart randje (gelukkig soms met humor beschreven) omdat de gebeurtenissen redelijk rauw zijn en de karakters in het boek weinig geluk lijken te kennen. Er zitten ook een aantal ongelukkige gebeurtenissen in. Toch is het zeker de moeite waard al was het maar omdat Russo op schitterende wijze de band tussen vader en zoon weet te treffen