Recensie

Rosie heeft het niet makkelijk. Haar ouders zijn omgekomen bij een ongeluk en met haar familie heeft ze niet zo’n goede band. Als haar klasgenoot Addolorata vraagt of ze met haar en nog twee vriendinnen mee wil op vakantie zegt Rosie geen nee. Ze kent de meiden niet goed. Maar het is beter dan achterblijven bij haar oom.
Addolorata heeft Rosie eigenlijk alleen maar uit medelijden meegevraagd. Rosie wordt als zonderling gezien en is niet zo erg populair. Toch gaat het die zomer goed en een traditie is geboren. Vanaf dat moment gaan Rosie, Addolorata, Lou en Toni ieder jaar met elkaar op vakantie.

Zo gaan ze een keer naar Italië waar ze kennismaken met een groep Italiaanse jongens. Enzo is de opvallendste en hij valt als een blok voor Rosie. De liefde blijkt wederzijds en een mooie zomerromance volgt. Totdat ze uitgenodigd worden op de ollijvenboomgaard van zijn familie. In de schuur doen ze ontdekking die ervoor zorgt dat de meiden Italië halsoverkop verlaten. Rosie met een gebroken hart.

Pellegrino neemt haar lezers mee naar Italië voor een zomerliefde met een onverwacht einde.

Na de vakanties gaan de vier vaak hun eigen weg en hebben weinig contact met elkaar. Ze hebben allemaal hun eigen problemen en drukke levens. Rosie komt wel vaak in het restaurant waar Addolorata werkt en dat van haar familie is. Rosie mag daar uiteindelijk foto’s maken van de eters en de bediening. Die komen in het restaurant te hangen. Rosie doet niets liever dan fotograferen en samen met een vriend begint ze een bedrijfje.

Alles gaat goed en Rosie heeft haar leven redelijk op orde. Totdat ze weer naar Italië gaan en oog in oog komt te staan met Enzo. Enzo is inmiddels verloofd en de romantische zomer lijkt lang geleden. Toch is de aantrekkingskracht niet verdwenen.

Olijven met oregano is weer een heerlijk sfeervol boek van Nicky Pellegrino. Ze weet als geen ander feelgood te creëren met een Italiaans tintje. Ook in dit verhaal speelt Italië een grote rol. Niet alleen doordat de meiden op vakantie gaan in het land, maar ook door de familie van Addolorata en hun restaurant.

De trouwe lezers van Pellegrino kennen de familie van Addolorato nog uit een ander boek. Ondanks de fijne setting, de heerlijke gerechten en de overweldigende familie van Addolorato is dit verhaal net ietsje minder dan haar vorige boeken. De magie lijkt te ontbreken.

Waar je je in eerdere boeken direct in de Italiaanse zon en cultuur waant, blijf je hier eerder waar je bent. De sfeer is minder goed op te roepen. Lastig om te zeggen hoe dat precies komt. Misschien doordat Rosie een beetje een tragische hoofdpersoon is of doordat de familie van Enzo zo ruziet en geheimen kent.

Dat maakt het verhaal in ieder geval wat serieuzer dan bijvoorbeeld De granaatappelboom. Niet getreurd, want ook Olijven met oregano is evengoed een boek dat prettig is om te lezen. Want ondanks de serieuze onderwerpen weet Pellegrino de lezer te charmeren met haar karakters en de Italiaanse cultuur en zon.