Recensie

Lena Dunham, bekend van de serie Girls, heeft een boek over haar eigen leven geschreven. Op persoonlijke, nietsverhullende wijze beschrijft ze haar leven als jonge vrouw. Dit gaat over eerste ervaringen, relaties, seks, werk en haar familie. Net zoals televisieserie Girls is dit een rauw verslag.

Dunham liet als schrijfster en actrice in Girls als zien wat in haar ogen de uitdagingen zijn voor de jonge vrouw in een stad als New York. Er zijn zoveel verwachtingen naast eigen ambities en wensen. Het is als jonge vrouw haast onmogelijk om daaraan te voldoen. Veel jongeren modderen dan ook maar wat aan. Gaan na hun studie weer thuis wonen, hebben simpele baantje waarin ze de hele dag niets doen en gaan relaties aan die gewoonweg fout zijn.

Ze beschrijft niet alleen haar leven, maar een totale generatie met een bepaalde drive om te gaan voor eigen ambities en tegelijkertijd een gemis. Gemis aan doorzettingsvermogen of geen potentieel om tot realistische ambities te komen. Niet iedereen kan succesvol zijn in creatieve beroepen.

Not that kind of girl is vooral een eerlijk portret dat bijna absurdistisch aandoet. Een jonge vrouw die tot in detail schrijft over haar leven. Met ups en vooral ook downs. De schrijfster weet met een vleugje zelfspot haar leven met alle idioterieën zo te beschrijven dat je nooit medelijden met haar krijgt of haar veroordeelt om haar keuzes. En dat is de kracht van dit boek. De toon die ervoor zorgt dat het als een soort alternatief dagboek leest, zonder dat het voyeuristisch aandoet.

Wie de serie kent, zal door dit boek niet echt verrast worden. Het toont een zelfbewuste vrouw die beschrijft wat haar ervaringen in het leven zijn. Misschien zijn die niet alledaags, maar op veel vlakken en tot op zekere hoogte voor iedere vrouw herkenbaar. Toch is Dunham redelijk uniek in haar manier van schrijven. Gecombineerd met het feit dat zij zich nergens voor lijkt te schamen maakt het een open boek. Een echte stem van haar generatie.