Recensie

Dit boek is een soort opvolger van De Infiltrant. In dat boek volgden we Danny Coughlin die bij de politie werkte. In Nachtleven staat het leven van zijn jongere broertje Joe centraal. Hij zoekt zijn werk juist in het criminele circuit. Als een kraak misloopt, belandt hij in de gevangenis. Daar komt hij in contact met Maso, een behoorlijk zware jongen. Hij komt met een goed voorstel. Als Joe vrijkomt, reist hij naar Tampa in Florida om daar namens Maso de illegale rumhandel te bestieren.

Sterk misdaadverhaal. Gaat min of meer verder waar De Infiltrant eindigde.

Dat klinkt makkelijker dan het is. Om dat voor elkaar te krijgen moet hij zijn vijand Albert White eruit wippen. Hij heeft nog een appeltje met White te schillen. Voordat hij in de gevangenis belandde deelden White en Joe hetzelfde liefje. Het verhaal gaat dat White deze dame uiteindelijk heeft vermoord.

Uiteindelijk komt het helemaal in orde met de rumhandel en leidt Joe een riant leven. Maar er hoeft maar iets te veranderen en je bent de pineut. Hij moet dus constant blijven presteren en voldoen aan het beeld dat Maso voor ogen heeft. Geen makkelijke opgave, want in het criminele circuit ben je de ene dag nog het heertje en de volgende alweer een gepasseerd station, als ze je in leven laten.

Dennis Lehane heeft weer een heerlijk boek geschreven. Het is niet zo sterk als de voorganger De Infiltrant, maar je ziet dat Lehane ook aan dit boek zorg besteed heeft. Hij neemt de lezer mee naar de tijd van de drooglegging en creëert een wereld waarin de rumhandel floreert, compleet met alle types die daarbij horen,zoals de Cubanen. Daarmee laat Lehane zien dat hij een meester is in het misdaadgenre.

Het verhaal zit ook goed in elkaar. Het is spannend, er gebeurt voldoende en de hoofdpersonen zijn interessant. Joe, die graag met de grote jongens mee wil doen, heeft eigenlijk een heel klein hartje. Zo wil hij niemand doden en vindt hij het lastig om ‘personeel’ weg te doen dat niet goed functioneert. Dat soort klusjes laat hij over aan zijn rechterhand.

Dat zorgt ervoor dat de bad guy heel menselijk overkomt. Het is geen genadeloze killer die zijn doel wil bereiken door over lijken te gaan. De spanning ligt juist rond deze hoofdpersoon. Want je kunt op je klompen aanvoelen dat zo’n aardige jongeman moeite heeft naar behoren te functioneren in het misdaadwereldje. De grote vraag is dan ook hoe hij kan overleven en wat gebeurt er als blijkt dat zijn karakter toch te zwak is voor de taak die hij van Maso heeft gekregen.