Recensie

… en ik lees mijn moeder Roodkapje voor. Heleen bevindt zich in een moeilijke periode in haar leven. Ze is in de overgang, wat haar huwelijk niet ten goede komt, haar zoon fietst door Australië en samen met haar man Peter runt ze een bloemenkwekerij. Wanneer ze bericht krijgt dat haar moeder een herseninfarct heeft gehad, breekt een verwarrende en drukke periode aan.

Het contact tussen Heleen en haar moeder was altijd al erg moeizaam, maar na het infarct is contact zelfs helemaal niet meer mogelijk. Haar moeder spreekt slecht en is verward. Toch geeft ze steeds aan dat ze terug wil naar haar eigen flat en is continu bezig zich daar op te richten. Heleen weet niet goed wat ze met de situatie aan moet en durft haar moeder niet te vertellen dat ze nooit meer terug kan naar de flat.

Ondertussen gaat Heleen op zoek naar een goede zorginstelling voor haar moeder. Ze raakt compleet verward door de hele situatie en dat escaleert in een soort overspannenheid. Haar gezin heeft dan pas door dat Heleen het allemaal niet meer aan kan.

Mooi, open en helder geschreven boek. Je voelt de emoties die Heleen doormaakt. Doordat Heleen vreemde dingen doet, is het boek, gelukkig, minder realistisch dan een boek over dit onderwerp zou kunnen zijn. Bridget Jones wordt in het boek aangehaald en Heleen zou bijna door kunnen gaan voor een Bridget Jones in de overgang. Het boek leest lekker weg en daar blijft het voor mij een beetje bij. Het verhaal blijft niet echt hangen. Toch is het voor een ontspannen leesmoment wel een aanrader.