Recensie

Eva is een meisje van veertien. Ze wil graag zijn zoals haar beste vriendin, maar haar vader steekt daar een stokje voor. Deze vader is de grip op de realiteit een klein beetje kwijt. Geheel tegen de wens van de rest van het gezin in besluit hij om de vakantie door te brengen in Lapland. Eva had liever met haar vriendin over de boulevard in Frankrijk geflaneerd in een hip outfitje.

Vader houdt echter voet bij stuk. De familie gaat de tocht van hun leven maken en later zullen de twee puberkinderen dankbaar zijn voor zijn beslissing. De oudere broer van Eva, Steven, ziet ook als een berg op tegen de tocht. Hij is allesbehalve sportief en denkt dat zijn vader in hem alleen maar een mislukkeling ziet. Dat gevoel wordt nog versterkt als de vader een jongeman meeneemt die geboren lijkt te zijn voor het outdoorgebeuren.

De dagen voor de tocht vullen zich met het lezen van literatuur en het in zakjes doen van allerlei licht voedsel. Aan de voorbereiding ligt het in ieder geval niet. De vader is er klaar voor, de kinderen hebben er absoluut geen zin in en ook de moeder staat niet echt te springen. Toch houdt ze zichzelf voor dat het heel mooi wordt, zeker als vader allerlei mooie foto’s laat zien.

De tocht begint na een aantal dagen reizen naar het begin van het onherbergzame gebied. Het gezin zal een gebied doorkruisen waarvan zelfs geen kaart bestaat. Eindpunt is een groot meer en ze lopen op een oud kompas van de opa van het gezin. Niks aan de hand. Maar de kinderen zijn niet bestand tegen het uren lopen. Eva heeft al snel blaren en haar gezicht zit onder de ontstoken muggenbulten. Steven wordt steeds stiller en zit tijdens pauzes op een afstandje van de groep te tekenen. Zorgelijker is dat hij nauwelijks eet. Na een paar dagen trekken is hij een schim van zichzelf.

De vader houdt er voortdurend de moed in, terwijl hij weet dat ze het meer allang hadden moeten bereiken. Ze lijken verdwaald, komen al dagen niemand tegen en dan begint de voorraad ook nog eens op te raken. Heeft hij er nu echt wel zo verstandig aan gedaan om zijn gezin bloot te stellen aan de elementen tijdenns deze barre tocht?

Iedereen die aan de eigen pubertijd terugdenkt ziet in hoe slecht het plan van de vader is. Weinig pubers staan te popelen om tijdens hun vakantie in de outback te overleven. Hun idee van een leuke vakantie is ergens waar wat te beleven is met een eventuele kans op een vakantieliefde. Deze vader ziet dus niet echt wat het beste is voor zijn gezin. Zelfs de moeder kan amper enthousiast blijven als blijkt hoe de toestand in Lapland echt is. Als het afzien begint. Pia de Jong weet deze familie goed te omschrijven. De wrijving wordt goed duidelijk tijdens de dialogen. Eva, die op zich een braaf meisje lijkt, haalt met bepaalde vragen het bloed onder de nagels van haar ouders vandaan. Waarschijnlijk uit pure ellende en door het afzien.

Pia de Jong heeft met deze debuutroman een aardige situatie geschetst. Een man die koste wat het kost zijn familie meeneemt de wildernis in om eigenlijk zichzelf iets te bewijzen. Een vroege midlifecrisis. Zo’n moment waarop een man in de verleiding komt een motor te kopen. Deze vader kiest echter voor een tochtje dat onvergetelijk moet worden. De Jong weet op realistische wijze te schetsen hoe een dergelijk tochtje eruit ziet met twee pubers en zware omstandigheden. Een aardig element is Axel, de jongen die door de vader meegenomen is. Hij zorgt misschien nog wel voor de meeste onrust. Hij is continu aanwezig, fit en lijkt een echte Macgyver. En dat is helemaal dodelijk de relaties en verwachtingen binnen het gezin. Lange dagen won in 2009 de Gouden Uil publieksprijs.