Recensie

Profwielrenner David Millar schrijft openhartig over hoe hij doping is gaan gebruiken, betrapt werd en na een schorsing van twee jaar terugkeerde als voorvechter van een schone wielersport.

Millar kent een onrustige jeugd. Zijn ouders scheiden en hij brengt een deel van zijn tijd door in Hongkong. Als hij bij zijn moeder in Groot Brittannië is, stort hij zich op het fietsen. Hij vindt niks mooier dan deze sport en droomt van deelname aan de Tour de France.

Hij doet mee aan lokale wedstrijden waar zijn talent niet onopgemerkt blijft. Millar komt uiteindelijk in profteam Cofidis terecht. Daar blijkt al snel dat zijn romantische beeld van het wielrennen niet klopt. Hij ziet veel wielrenners die herstelinjecties en doping gebruiken.

Millar houdt zich ver van alle middelen totdat de druk om te presteren te groot wordt. Hij heeft het gevoel dat hij door matige prestaties niet kan voldoen aan zijn contract. Hij zwicht en zal uiteindelijk betrapt worden. Na zijn schorsing keert hij terug als renner die een voorbeeld wil zijn. Bovendien wil hij strijden voor een schone sport en daarbij neemt hij geen halve maatregelen.

Koersen in het duister is een boeiend autobiografisch werk. Millar weet hoe hij de lezer kan bedienen. Hij kiest de juiste anekdotes en beschrijft zijn misstap goed. Het leest hier en daar bijna als een spannende roman. De lezer kan in ieder geval niet anders dan concluderen dat het niet meer dan logisch was dat Millar doping zou gaan gebruiken.

Eerlijk schrijft hij over zijn misstap. Hij houdt daarbij deels zijn ploeg verantwoordelijk, maar steekt de hand ook diep in eigen boezem. Door dit boek komt Millar over als sympathieke sporter die je zeker een tweede kans gunt.

Voor iedereen die wil weten wat een sporter tot het gebruik van doping drijft, is dit boek heel interessant. Het maakt zo’n keuze, hoe fout die ook is in topsport, heel begrijpelijk. Daarnaast is Koersen in het duister een geslaagd portret van een sportman. Een aanrader voor sportliefhebbers.