Recensie

Altijd weer lekker om een nieuwe Sophie Kinsella in huis te hebben. Deze keer maken we kennis met Lexie, die ineens wakker wordt in een ziekenhuis en zo’n drie jaar aan geheugen kwijt is. En er is nogal wat gebeurd. Ze is ineens heel verzorgd, getrouwd en een carrièrebitch. Ze kan zich nauwelijks voorstellen dat het allemaal waar. Wat is er in die drie jaar gebeurd?

Personen uit haar omgeving proberen Lexie zoveel mogelijk te helpen door verhalen te vertellen, films te tonen en foto’s te laten zien. Maar het zegt haar helemaal niks. En samenwonen met een man, die haar man is maar die eigenlijk ook een vreemde is blijkt ook niet al te makkelijk. En dan meldt zich ook nog een man die beweert haar minnaar te zijn. De oude Lexie zou nooit een minnaar nemen, dus ze is op haar hoede. En tegelijkertijd geeft haar lichaam bepaalde signalen als haar minnaar in de buurt is. En die heeft haar man nog niet bij haar los weten te maken.

Na een aantal weken, nog steeds zonder een spoortje herinnering van de laatste jaren, is het tijd voor Lexie om aan het werk te gaan. Ze ziet ernaar uit haar oude collega’s en vriendinnen weer te zien, helaas is ze de enige. Ze krijgt het zwaar te verduren en blijkt geen vriendin te hebben binnen het bedrijf. Zelfs haar oude en beste vriendinnen lopen liever met een boog om haar heen. En dan blijkt haar afdeling ook opgeheven te worden. En zij vond dat kennelijk een goed idee.

Dit boek is weer een lekkere Kinsella. Een absurd verhaal, de nodige romantiek en het leest ontzettend fijn. Paar uurtjes op de bank met een kopje thee en je kan je even helemaal overgeven aan de wereld van geheugenloze Lexie. En toch wringt het een beetje. Want als je erover na gaat denken, wat je misschien bij een chicklit niet zou moeten doen, dan blijft er eigenlijk weinig overeind van het verhaal. Kinsella weet dat met haar vlotte schrijfstijl en prikkelende hoofdpersonen goed te camoufleren. Je zou er bijna intrappen, maar het verhaal is ongeloofwaardig. En dat ligt juist aan de hoofdpersoon die in het verleden keuzes gemaakt heeft die niet passen en de motieven die daarvoor gegeven worden kunnen mij niet overtuigen.

Verder zie je bepaalde ontwikkelingen al van mijlenver aankomen. En dat komt de spanning niet ten goede. Beetje jammer, want Kinsella weet mij altijd weer een paar fijne leesuurtjes te bezorgen. Maar deze keer blijf je toch met een ietsiepietsie onbevredigd gevoel achter. Dus ga je dit boek lezen, denk er niet bij na en dan heb je een heerlijk vertrouwde Kinsella in handen, want het verhaal blijft goed verzonnen. Maar ja die geloofwaardigheid.