Recensie

Een groep talentvolle jongeren werkt in JPod aan een nieuwe game. Het moet een spel worden waarin een schildpad op een skateboard centraal staat. Ethan en zijn vijf collega’s vinden het idee verschrikkelijk. Toch werken ze er zo nu en dan aan. Hun dagen lijken zich vooral te vullen met onzinnige dingen zoals bepaalde woordspelletjes en het schrijven van een liefdesbrief aan Ronald McDonald.

Ethan is de hoofdpersoon en van hem wordt ook de familie in beeld gebracht. En dat is niet altijd even fraai. De moeder heeft een wietplantage en vermoordt per ongeluk een biker. Ethan moet regelmatig mee om geld te eisen bij wanbetalende drugsgebruikers.

De vader droomt van een carrière als acteur, maar tot nu toe heeft hij tekstloze rollen die vaak de film uiteindelijk niet halen. En dan is er nog de broer die betrokken is bij mensensmokkel. De vijf collega’s van Ethan zijn eigenlijk net zo ‘gek’.

Coupland moet het in dit boek hebben van zijn bizarre karakters, want het verhaal kent weinig diepgang. Het groepje JPodders doet wat van ze gevraagd wordt tussen hun eigen beslommeringen door.

Het verhaal in JPod doet erg denken aan een ander boek van Coupland: Microslaven. Ook in dat boek heeft Coupland een aantal programmeurs bij elkaar gezet en wordt eentje extra belicht. Voor de liefhebbers van dit boek is JPod een echte aanrader. Voor de twijfelaar is het vooral een herhaling van zetten. De karakters zijn briljant uitgewerkt, maar het verhaal is erg mager en bij vlagen maakt dat het boek zelfs behoorlijk saai.

Coupland laat met dit boek wel zien over zelfspot te beschikken, want hij voert zichzelf op als niet al te sympathiek karakter. In eerste instantie spreken JPodders negatief over de schrijver. Later speelt hij zelfs een rol en ontmoet Ethan hem in het vliegtuig. Toch kan deze dikke knipoog het boek niet echt redden. Duidelijk niet zijn beste werk en het lijkt erg op Microslaven met een nieuw behangetje. Of om in de geest van het boek te blijven. JPod is Microslaven 2.0.