Recensie

Devin, een jonge student, werkt tijdens zijn zomervakantie in amusementspark Joyland. Hij doet er allerhande klusjes. Het ene moment bedient hij het reuzenrad, dan vermaakt hij de kinderen weer als Howie de mascotte van het park om het volgende moment weer de karretjes van een attractie te poetsen.

Hij vermaakt zich er prima en het helpt hem een beetje om over zijn gebroken hart heen te komen. Tijdens de vakantie maakt hij veel nieuwe vrienden, al zijn niet alle oudgedienden even vriendelijk. Op het park staat ook een spookhuis. Het verhaal gaat de ronde dat het er echt spookt. Jaren geleden is er een meisje vermoord door een man die nooit gevonden is. Deze Laura verschijnt af en toe aan bezoekers.

Joyland is een geslaagde ode aan de pulpromannetjes.

Er zijn allerlei foto’s van Laura en haar mogelijke moordenaar. Als de zomer voorbij is besluit Devin te blijven en hij doet onderzoek naar de moord. Erin, één van de meiden die in het park werkt, helpt hem vanuit de bibliotheek bij haar universiteit. Hij komt zo heel wat te weten over de man die gezien is met het meisje.

Op weg naar zijn werk komt hij langs een groot huis waar hij vaak een vrouw ziet met haar zoontje dat in een rolstoel zit. Na een paar keer zwaaien, komt het tot een gesprek. Al snel hecht Devin zich aan de 10-jarige jongen. Met de moeder verloopt het contact stroever. Ze is terughoudend en erg voorzichtig met haar zoontje. Zijn liefste wens is om nog een keer naar Joyland te gaan, maar zijn moeder is bang dat hij erin blijft. Zijn gezondheid gaat namelijk achteruit. Devin besluit een aanbod te doen.

Joyland is op een paar vlakken een echte Stephen King: een spookhuis met een geest, goede karakters, personages die helderziend zijn en een moord. Het niveau en de spanning zijn wat minder dan de gebruikelijke King. Het verhaal is zeker aan het begin niet zo spannend. Het gaat om een pretpark waar Devin geniet van het ronddansen in zijn pluche pak. Hij sluit vriendschappen en komt langzaam over zijn liefdesverdriet heen.

Pas halverwege het boek, als bijna iedereen het pretpark verlaten heeft, komt er wat spanning in het verhaal. De kracht van dit boek zit dan ook eerder in het kleine verhaal rondom de zieke jongen, zijn moeder en Devin. Daar laat Stephen King maar weer eens zien dat hij niet alleen vlakke horrorpersonages beschrijft, maar ook aansprekende types met veel menselijke emoties.

Dit boek is in Amerika in een reeks verschenen die een ode vormt aan de pulpboekjes van een aantal decennia terug. Daarom mogen we Joyland ook niet als een volwaardige thriller zien of daarop beoordelen. In de traditie van de pulpromans voldoet dit boek wel prima. Het leest hartstikke makkelijk weg. Het heeft wat romantiek, seks, spanning, geesten en het speelt in een heerlijk pretpark. Wat wil de lezer van de makkelijke weglees-lectuur nog meer? Een Stephen King met een dikke knipoog dus.