Recensie

Francis Ackerman is een brute seriemoordenaar. Hij kiest een slachtoffer uit en daarmee speelt hij een spelletje. Als zijn slachtoffer het spelletje goed speelt blijft hij of zij leven. Zo niet, dan wordt het slachtoffer op gruwelijke wijze vermoord. Francis is op dat moment actief in de buurt van het plaatsje Asherton.

Marcus Williams was werkzaam bij de afdeling moordzaken, maar is daarmee gestopt en is net in Asherton komen wonen. Daar komt hij al snel in contact met Maggie, de dochter van de sheriff. Als hij tijdens een date met haar op één van de slachtoffers van Francis stuit, is hij ineens betrokken bij het onderzoek.

De rechercheur in hem zorgt ervoor dat hij bepaalde zaken verdacht vindt. Als hij dat deelt met de sheriff komt het onderzoek in een stroomversnelling terecht. En niet op een manier die gunstig is voor Marcus. Het lijkt erop dat hij als moordenaar aangewezen zal worden. Nog erger, hij is zijn leven ineens niet meer zeker. Wie kan hij vertrouwen in deze jacht?

Ik ben de nacht is een thriller die ongelofelijk snel gaat. De ene brute moordpartij volgt de ander in rap tempo op. Het verhaal heeft ook een enorm hoog actiegehalte. Steekpartijen, schietgrage personages en achtervolgingen. Zo snel als het verhaal gaat, worden er ook personages toegevoegd. Het is niet altijd makkelijk bij te houden wie nou wie is.

Maar dat is niet het grootste manco van deze thriller. Het verhaal zit een beetje krakkemikkig in elkaar. Geloofwaardigheid is ver te zoeken en het rammelt op allerlei plekken. Het taalgebruik is ook nog eens overdreven. Door de vele personages zijn ze ook allemaal niet al te best uitgewerkt.

De allergrootste teleurstelling volgt misschien wel richting het einde van het boek. Zonder al te veel te verklappen: het plot neemt een enorm flauwe wending. De meeste thrillers eindigen verrassend. In dit geval is het ook een verrassing maar dan een onaangename.

Al met al is Ik ben de nacht een verhaal bomvol actie, maar mist het verfijning. Het is het eerste deel van een trilogie.