Recensie

Roman van de vrouwelijke helft van het bekende schrijversduo Nicci French. Irene en haar man Adrian hebben drie kinderen en wonen in Engeland. Zij zorgt voor het huishouden en de kost. Hij probeert een carrière als acteur op te bouwen. Als er betere tijden aan lijken te komen, wordt Adrian plotseling verliefd op een andere en begint een affaire.

Na ongeveer een half jaar komt zijn bedrog boven water en verlaat hij zijn gezin. Irene is hier kapot van en probeert zo goed mogelijk met haar leven door te gaan. Wanneer Adrian de kinderen meeneemt op een vakantie van drie week, draait Irene volledig door. Haar viooldocente vindt haar terwijl ze onder het bloed van een kapotte fles al drie dagen wezenloos op bed ligt.

Dit is het moment waarop ze besluit het leven weer op te pakken. Haar halfbroer Jem, belt haar op vanuit Frankrijk met goed en slecht nieuws. Zijn vriendin, Juliet heeft borstkanker en daarom willen ze op zeer korte termijn trouwen. Dit is de afleiding die Irene zo goed kan gebruiken en ze vertrekt halsoverkop met de auto naar Frankrijk om haar halfbroer en schoonzus met de voorbereidingen te helpen.

Het wordt een geweldige dag en Irene maakt nieuwe vrienden, namelijk de vriendengroep van Juliet die uit Ierland overgekomen zijn. Als deze groep haar vraagt nog een weekje mee te gaan op een boot door Frankrijk aarzelt ze in eerste instantie. De interessante Luke zorgt ervoor dat ze toch meegaat. Uiteindelijk bloeit tussen hun een soort vakantieliefde op. Vol energie en levensvreugde komt Irene uiteindelijk weer thuis om haar kinderen te verwelkomen van hun reis.

Knap geschreven boek. In eerste instantie voel je de pijn van een vrouw met kinderen die verlaten is. Maar langzaamaan bouwt Irene haar leven weer op en die ommekeer is duidelijk merkbaar tijdens het lezen. De titel kan op heel veel dingen in het boek gaan. De dood, bijna dood of misschien aanstaande dood zijn belangrijke thema’s. Samen met missen. Hoe voelt het om je kinderen te missen, hoe voelt het als je partner je ineens verlaat en hoe voelt het als je vader er niet voor is.

Nicci Gerard beschrijft deze thema’s op een heldere manier. Haar eerste soloboek vond ik niet zo geweldig, maar als ze op deze manier verdergaat dan hoop ik dat ze het thrillerschrijven opgeeft. Haar kracht ligt duidelijk bij de romans. De karakters hebben meer diepgang dan in een thriller en er hoeft niet rond een geheimzinnig plot gewerkt te worden.