Recensie

In Gone baby gone verdwijnt de jonge Amanda McCready. Detectives Patrick Kenzie en Andie Gennaro spoorden haar op en brachten haar terug naar haar enigszins verlopen moeder. Twaalf jaar later is het meisje opnieuw verdwenen. De tante van het meisje vraagt Patrick opnieuw naar haar te zoeken. De politie geeft aan dat het meisje gewoon thuis te vinden is. Interessante zaak.

Patrick twijfelt, want hij wil niet opnieuw betrokken raken bij deze familie. En zijn twijfel wordt groter als hij bedreigd wordt om vooral uit de buurt van de moeder van het meisje te blijven. Dit prikkelt ook zijn nieuwsgierigheid.

Patrick heeft wat vrije tijd over omdat hij net een andere opdracht afgerond heeft. Hij besluit wat rond te neuzen in het leven van Amanda. Dan blijkt dat haar beste vriendin ook vermist is. Genoeg voor Patrick om toch eens een kijkje te gaan nemen in het huis van Amanda.

Daar doet hij een bijzondere ontdekking. Er staan vele computers en er lijkt grootschalige identiteitsfraude plaats te vinden. Vanaf dit moment wordt het verhaal echt spannend en begint het balletje te rollen. De moeder van Amanda en haar vriend zijn bij vuile zaakjes betrokken.

Er zijn Russen, geweld, een raadsel over mensen die een kamer niet verlaten en onderhandelingen nodig om dit verhaal tot een einde te brengen. En in de slothoofdstukken is het onduidellijk aan wiens kant iedereen staat.

Patrick Kenzie kreeg in Gone baby gone al te maken met verlopen figuren. In Het verleden spreekt doet Lehane er nog een schepje bovenop. Ondanks dat het boek op het laatst spannend is, lijkt dit werk niet helemaal Lehane-waardig. Hij schreef ijzersterke boeken, zoals De infiltrant en Gone baby gone.

Het verleden spreekt haalt dit niveau niet. Karakters zijn oké, het verhaal op zich spannend en toch wil het niet echt knallen. Zelfs het schuldgevoel dat Patrick Kenzie heeft over het voorval van twaalf jaar geleden komt niet echt over. Het levert slechts een paar uurtjes vermaak op met een verhaal dat niet blijft hangen. Volgende keer beter, want een schrijver als Lehane blijf je toch steeds opnieuw proberen.