Recensie

Charlotte O’Keefe is dolgelukkig als blijkt dat ze voor de tweede keer zwanger is. Ze valt van haar roze wolk als bij een tweede echo blijkt dat haar baby met brozebottten-ziekte geboren zal worden. Haar dochtertje zal geen normaal leven hebben. Vergroeien, honderden botten breken, altijd klein blijven en waarschijnlijk niet heel oud worden is haar lot.
Dit is voor Charlotte geen reden om de zwangerschap te beëindigen. Het leven met Willow blijkt erg zwaar. Charlotte kan niet meer werken omdat ze altijd beschikbaar moet zijn voor als Willow iets breekt en dat gebeurt veelvuldig. Haar man Sean is politieagent en verdient niet veel. Het gezin moet dus krom liggen om alle medische kosten te kunnen betalen. Als Willow vijf is heeft ze al tientallen botten gebroken.

Maar dan komt het gezin in aanraking met een advocaat die beweert dat hij een grote schadevergoeding los kan krijgen. Op de eerste echo was namelijk al te zien dat Willow gehandicapt ter wereld zou komen, maar dat is toen door de gynaecoloog over het hoofd gezien. Reden voor een rechtszaak wegens onrechtmatige geboorte. Enige probleem: de gynaecoloog in kwestie is de beste vriendin van Charlotte.

Zoals in al haar boeken kiest Jodi Picoult weer een fijn dilemma voor haar boek. Ga je voor de zorg voor je kind en zet je daarmee een vriendschap op het spel? Erger nog, wil je als moeder in een rechtszaal zeggen dat je zou willen dat je dochtertje nooit geboren zou zijn. En laat die dochter nou ook nog eens heel intelligent zijn waardoor ze alles begrijpt wat jij moet zeggen.

Het thema is goed gekozen en het is interessant om op deze manier kennis te maken met de aandoening Osteogenesis Imperfecta. Op overtuigende wijze beschrijft Picoult wat voor invloed dat heeft op een gezin. Ze kan als geen ander de menselijke kant van lastige situaties belichten.

Als je nog niet zoveel van Picoult gelezen hebt dan is dit een dijk van een boek. Het is spannend, je maakt in de hoofdstukken vanuit de verschillende personages het verloop van de zaak mee en je wordt gewoon meegezogen in de familie O’Keefe.

Heb je wat meer boeken van haar gelezen dan lijkt het een beetje een herhaling van zetten. Het gezin doet bijvoorbeeld een beetje denken aan de familie in De tweede dochter. Daar zorgt een rechtszaak in combinatie met een dochtertje met kanker voor een scheuring in de familie. En ook het vorige boek De andere zoon kent behoorlijk wat raakvlakken, zoals het gezonde kind dat min of meer verwaarloosd wordt en daardoor ontspoort.

Ik blijf dus een beetje met een dubbel gevoel achter. Aan de ene kant heb ik een goed boek gelezen, maar het voelt alsof ik het voor de tweede keer gelezen heb, maar dan net een beetje anders. En zo begint het er een beetje op te lijken dat Picoult veilig kiest voor een vast stramien waarin ze haar waanzinnig goede plots plakt. Hopelijk word ik bij een volgend boek weer volledig verrast door het verloop van het verhaal en de acties van de karakters. Want Picoult krijgt zeker het voordeel van de twijfel bij een volgend boek!