Recensie

Zafón neemt de lezer opnieuw mee naar Barcelona. Deze keer het Barcelona aan het begin van de twintigste eeuw. De jonge David Martin wil graag schrijver worden. Hij werkt bij de krant waar hij uiteindelijk verhalen mag schrijven die hem succes opleveren. Er is zelfs een uitgever geïnteresseerd. Eindelijk kan David zijn armoede ontstijgen.

Hij koopt een oud vervallen pand en kan het goedkope pension waar hij woonde achter zich laten. In diezelfde periode krijgt hij post van een mysterieuze uitgever: Andreas Corelli. De uitgever zou gevestigd zijn in Parijs maar als David rondvraagt blijkt niemand de man te kennen. Corelli dringt aan op een ontmoeting en vraagt David om een bijzonder boek voor hem te schrijven. Hij krijgt er een enorme smak geld voor.

David ziet het op zich wel zitten maar hij is ernstig ziek en vreest dat hij niet lang genoeg zal leven om het boek af te kunnen maken. Hij krijgt er een jaar de tijd voor. Bovendien heeft hij een contract met een uitgever waar hij niet onderuit kan. Corelli belooft dat op te lossen.

Na een nachtje logeren bij Corelli voelt David zich herboren en zijn ziekte lijkt verdwenen. Als hij terug in zijn eigen woning is klopt de politie aan. Zijn uitgevers zijn betrokken bij een ongeluk en David heeft hen eerder die week bedreigd. Hij moet een alibi geven voor de nacht. De woning waar hij met Corelli sliep blijkt echter een afbraakpand.

Vanaf dat moment gebeuren er meer vreemde en soms akelige dingen. Er vallen meer doden en iemand lijkt het ook op David voorzien te hebben. Ondertussen werkt David aan het boek over religies voor zijn opdrachtgever Corelli. David heeft spijt dat hij de opdracht aangenomen heeft.

David komt tot de ontdekking dat de vorige eigenaar van zijn huis dezelfde opdracht van Corelli heeft gekregen. Maar deze man heeft door een bizar ongeluk het boek nooit af kunnen maken. Toeval of speelt Corellli een raar spelletje? In een spannende ontknoping komt David achter de ware aard van Corelli en lukt het hem in te zien wat er in het verleden in zijn huis gebeurd is.

Carlos Ruiz Zafón levert opnieuw een rijk verhaal af. De schaduw van de wind was een echte pageturner die uitblonk in haast poëtisch taalgebruik. Het spel van de engel heeft dit veel minder. Het verhaal is wel spannend, maar het laat zich ook makkelijk wegleggen. De karakters zijn wel goed uitgewerkt en de setting in het oude Barcelona is ook geweldig, Maar de plot is misschien een beetje ver gezocht zeker door de spookuitgever. Het eerste boek van Zafón was echt briljant, maar dit boek is eerder gewoontjes. Geen slecht verhaal, maar misschien een beetje een tegenvaller na zijn debuut. Afwachten hoe het volgende boek wordt, want Zafón is nog niet klaar met het Kerkhof der Vergeten Boeken.