Recensie

Don en Rosie zijn terug. Ze hebben Australië verlaten en wonen nu in New York. Net als in het vorige boek draait het vooral om Don en zijn Asperger. Zo ziet hij bijvoorbeeld niet in dat Rosie niet heel blij zal zijn als zijn vriend Gene uit Australië overkomt en bij het stel komt wonen. Rosie heeft een hekel aan Gene omdat hij een vermaard vreemdganger is.

Don krijgt de schrik van zijn leven als Rosie vertelt dat ze zwanger is. Voor hem start op dat moment een nieuw project. In het vorige boek stond alles in het teken van het vinden van de ideale partner. In dit deel wil Don de ideale vader zijn. En dat gaat uiteraard ontzettend moeizaam.

In de eerste plaats is hij extreem beschermend richting Rosie. Hij komt met allerlei middelen om haar zwangerschap zo goed mogelijk te laten verlopen. Daarbij gaat hij voorbij aan het feit dat hij ook betrokkenheid moet tonen. Alles gaat veel te rationeel en hij begrijpt bijvoorbeeld niet dat hij aanwezig moet zijn bij belangrijke afspraken die met de baby te maken hebben.

Ondanks dat Don zo zijn best doet, twijfelt Rosie aan hun relatie. Is Don wel in staat om een kind op te voeden? Kan zij echt leven met een man die emotioneel nauwelijks iets te bieden heeft? Daar moeten ze samen uit zien te komen. En dat kan betekenen dat ze alletwee water bij de wijn moeten doen.

Het Rosie project was een grappig boek waarin de lezer kennismaakte met professor Don Tilman. Zijn onbeholpenheid die samenhangt met zijn aandoening was bijna vertederend en leidde tot hilarische situaties. In het tweede boek, Het Rosie effect, is de glans er eigenlijk wel af. De karakters zijn bekend en het voelt meer als een herhaling van zetten.

In het eerste boek zit ook meer spanning. Gaat het Don lukken om een partner te vinden? In dit boek zit te weinig suspense en dat maakt het hier en daar wat saai. Toch zit er ook nog genoeg humor in. Don en zijn onhandige manier van doen zijn gewoon grappig. En dan is het jammer dat het verhaal in dit tweede deel wat achterblijft.