Recensie

Elena is een oudere vrouw met Parkinson. Op een dag krijgt ze te horen dat haar dochter Ria overleden is. Haar dochter, die voor Elena zorgde, heeft zichzelf verhangen in de klokkentoren van de kerk. Elena kan dit niet geloven. Die dag onweerde het en Elena is bang voor onweer en komt als het onweert al helemaal niet in de buurt van een kerk. De politie luistert wel naar Elena, maar gelooft haar niet echt. Tijd voor Elena om een reisje te maken en hulp in te schakelen. Alleen de reis is een barre tocht met haar Parkinson.

Elena neemt medicijnen waardoor ze haar lichaam nog een beetje onder controle heeft. Ze deelt haar uitjes in naar de momenten waarop de pillen hun werk doen. Zo lukt het haar om de trein te halen, maar daarna laat haar lichaam haar alweer in de steek en is ze aangewezen op een taxi.

Haar ziekte noemt ze ‘de hoer’ en ze heeft, levenslustig als ze nog is, moeite het verval van haar lichaam te accepteren. Zeker als ze na de dood van haar dochter een missie heeft: bewijzen dat Ria vermoord is. En dat is lastig met haar beperkingen en door het feit dat alle andere betrokkenen wel geloven dat Ria zelf het touw om haar nek gedaan heeft en gesprongen is.

Claudia Piñeiro heeft een klein, intiem verhaal geschreven. Als lezer maak je kennis met een vrouw op het slechtste punt in haar leven. Namelijk op de dag dat ze een verschrikkelijk moeilijke reis onderneemt naar een vrouw die haar kan helpen. Alle hoop heeft ze gevestigd op deze voor de lezer mysterieuze figuur. Ze zet alles op alles om het huis te vinden waar de vrouw vroeger woonde in de hoop haar daar te vinden. Voor de lezer is het volstrekt onduidelijk waarom Elena al deze moeite doet. En dat maakt het verhaal interessant.

Je voelt dat de vrouw heel belangrijk moet zijn, want anders zou Elena de hele reis in haar toestand niet ondernemen. Ze moet werkelijk aan het einde van al haar andere mogelijkheden zijn. Na verschillende gesprekken met de politie weet ze dat zij niks voor haar zullen doen. En zelf kan ze met haar aangetaste lichaam niet vrijelijk op onderzoek uit.

Het boek is ook een beetje beklemmend. Het laat een oudere vrouw zien in al haar kwetsbaarheid. En die wordt ook nog bekritiseerd door haar eigen dochter. In het verhaal wordt pijnlijk duidelijk dat mantelzorg niet voor iedereen weggelegd is. Ria knipt de nagels van haar moeder en gruwt daarvan. Het is niet helemaal duidelijk of de band tussen Elena en Ria in het verleden beter was. Ria heeft in ieder geval veel moeite met de intieme handelingen die zij nodig heeft voor de verzorging van haar moeder. En tegelijkertijd heeft Elena geen al te hoge pet op van haar dochter en haar keus in mannen.

In net iets meer dan 150 bladzijden laat Piñeiro een dag zien in het leven van een getergde vrouw met Parkinson, geeft ze een kijkje in een moeder-dochter relatie onder moeilijke omstandigheden en laat ze een vrouw onderzoek doen naar de vermeende zelfmoord van haar dochter. En al deze lijnen weet ze in dit compacte boek netjes tot een einde te brengen. En dat is knap. Een verhaal over de ellende van een oudere vrouw is misschien niet voor iedere lezer weggelegd. Toch zal niemand deze sterke oude vrouw aan haar lot overlaten door het boek zonder uit te lezen terug in de kast te zetten.