Recensie

Fiona is een jonge rechercheur die ontzettend slim is. Ze wordt dan ook vaak ingezet om bureauwerk – uitzoekklusjes – te verrichten. Als een moeder en haar 6-jarige dochter vermoord worden, wil Fiona graag het veld in. Maar ze kan een beetje een losgeslagen projectiel zijn. De leider van het onderzoek stemt toe, maar ze moet wel goed naar haar meerdere luisteren.

Het gaat om een jonge vrouw die het moeilijk heeft. Ze is in een kraakpand gevonden. De vrouw heeft een geschiedenis met drugs en prostitutie. Af en toe gaat het wel goed, want ze wil voor haar dochtertje kunnen zorgen. Waarom weet ze niet, maar Fiona is erg geraakt door het noodlot van de twee. Ze organiseert zelfs een grote uitvaart om ervoor te zorgen dat deze twee niet zomaar vergeten worden.

Niet iedereen weet dat Fiona ook een moeizaam verleden heeft. In haar tienerjaren heeft ze een behoorlijke inzinking gehad en is twee jaar lang intensief behandeld. En nog steeds is ze er mentaal niet helemaal bovenop. Deze zaak heeft zijn weerslag op haar geestelijke gezondheid. Terwijl ze juist hard probeert om normaal te zijn. Dat betekent dat ze aan het daten slaat met een collega. Gewoon zorgeloze afspraakjes en niet te hard van stapel lopen. Dat gaat eigenlijk ontzettend goed. Al zal ze hem wel over haar verleden moeten vertellen.

Inmiddels is ze ook goed bezig als rechercheur. Ze ziet een aantal sporen die de rest niet ziet. Toch pakt ze het niet allemaal even handig aan. Ze overtreedt regels, maar dat levert haar wel de nodige informatie op. Informatie die mogelijk leidt naar de moordenaar die ze zoeken. Tegen de wens van de leider van het onderzoek in, gaat ze regelmatig alleen op pad. Is hij straks blij als ze met haar informatie komt of kan ze dan naar haar baan fluiten?

Fiona is een heerlijk spannend boek met een geweldige jonge hoofdpersoon. Juist haar rauwe randjes zorgen ervoor dat ze charmant is. Ze deinst er niet voor terug ongepaste vragen te stellen en boekt zo juist resultaat. Toch heeft ze ook een klein hartje en lijkt ze echt begaan met het overleden meisje van zes.

Harry Bingham hanteert een soepele schrijfstijl met gebruik van redelijk korte zinnen. In een spannend boek werkt dat ontzettend goed. Het zorgt in ieder geval voor een hoog leestempo. Daar komt dan ook nog een goed plot bij. Zo heeft deze thriller bijna alleen maar pluspunten.

Af en toe houdt Bingham de benodigde informatie net een beetje te lang achter. Als lezer raak je dan minder geïnteresseerd. Zo is er een Lev in het leven van Fiona. Hij wordt regelmatig genoemd voordat de lezer kennis met hem mag maken. En zo slepen meer lijntjes onnodig lang voort in dit boek. Als lezer is het soms fijn om bepaalde dingen gelijk te weten. Zeker als ze voor het verloop van het spannende plot niet direct nodig zijn.

Toch is Fiona als karakter voor een serie een gouden vondst. Daar kunnen de lezers nog zeker een paar delen plezier aan beleven.