Recensie

Emma laat op een dag per ongeluk haar zoontje Ritchie van dertien maanden achter in de metro. Ze neemt de volgende en vindt hem op het volgende station opgevangen door een aardige vrouw. Ze kletsen wat en de vrouw stelt voor om wat te drinken in een barretje. Nadat Emma daar naar het toilet geweest is om zich op te frissen blijken zowel de vrouw als haar zoontje verdwenen.

De politie gelooft haar verhaal in eerste instantie niet. Emma leeft alleen, zonder vrienden en familie. De vader van Ritchie is ook niet meer in beeld. Gelukkig kan er een man getuigen dat ze wel een kind bij zich had in de metro. Deze man, Rafe, helpt haar verder met de zoektocht naar haar baby.

De aardige mevrouw is met haar man naar Frankrijk vertrokken. Op vage beelden op het vliegveld blijkt dat ze een zoontje bij zich hebben. Het jongetje is net zo oud als Ritchie maar heeft donkerder haar. Emma is ervan overtuigd dat dit haar kind is, maar het stel heeft zelf ook een zoontje.

Omdat de politie haar niet gelooft vertrekt Emma met Rafe naar Frankrijk. Door zijn verleden bij de politie heeft hij het adres van het stel opgespoord. Als Emma het jongetje ziet weet ze zeker dat het haar zoontje is. Ze kan echter niks doen en dan wijst een dna-test ook nog eens uit dat de baby niet van haar is.

Toch blijft Emma overtuigd van haar gelijk. Maar de mensen die in haar zaak geloven zijn er niet veel meer.

Emma’s baby is een spannend verhaal omdat je als lezer wilt weten wat er aan de hand is. Heeft Emma haar verstand verloren of is het jongetje in Frankrijk echt haar zoontje? Toch is het verhaal wel wat mager en hier en daar wat ongeloofwaardig of voorspelbaar. Het is namelijk wel erg toevallig dat de vrouw die Emma geholpen heeft op het vliegveld met een kindje gespot wordt. Sowieso is het bijzonder dat deze vrouw dan niet verhoord wordt met vragen over haar verdwijning met het kind van Emma uit het barretje. Zelfs als het kind niet van Emma is, dan weet de vrouw meer van de verdwijning. Misschien is het verhaal niet zo goed opgebouwd, het leest in ieder geval wel makkelijk weg. Gewoon een lekkere thriller voor tussendoor, maar je moet niet al te kritisch zijn.