Recensie

Hazel is een tiener en ongeneeslijk ziek. Ze heeft kanker en genezing is helaas niet mogelijk. Regelmatig bezoekt ze een lotgenotenbijeenkomst. Hier ontmoet ze Augustus. Zijn kanker is in remissie en het lijkt erop dat hij het zal overleven.

Hazel vindt Augustus een aantrekkelijke jongen, maar ziet een relatie niet zitten. Ze wil geen blok aan zijn been zijn of hem pijn doen als ze overlijdt. Augustus neemt geen genoegen met de afwijzing. De twee hebben regelmatig contact.

Een bepaald boek speelt een grote rol in het leven van Hazel. Het personage in dat boek gaat ook dood. Omdat het boek vanuit haar perspectief geschreven is, eindigt het vrij abrupt. Hazel is al jaren benieuwd hoe het met de andere personages uit het boek verder gaat. Daarom wil ze contact met de schrijver. Maar dat lukt niet.

Augustus heeft meer geluk als hij probeert de auteur te benaderen. Het lukt hem zelfs een afspraak te regelen, maar dat betekent wel dat ze af moeten reizen naar Amsterdam. En dat is niet zo heel makkelijk als je zo ziek bent als Hazel en verbonden bent aan zuurstofapparaten. Toch gaan ze samen met de moeder van Hazel. Daar bloeit ook de liefde op en blijkt Augustus een geheim te hebben.

Een weeffout in onze sterren is een meeslepend verhaal over een prille liefde en wat ziekte daarmee doet. Het laat zien hoe jongeren met een levensbedreigende ziekte in het leven staan. Wat ze moeten missen, hoe hun relaties verlopen, maar ook de rol van de beschermende ouders in het geheel. Eigenlijk zijn ze nog kind, maar tegelijkertijd snel volwassen en vol levenslust.

John Green heeft aansprekende karakters gecreëerd in een verhaal dat vooral in het midden een leuke twist heeft. Vaak hebben dit soort boeken nog wel een soort feel good component om het wat luchtiger te maken. Maar zelfs de ontmoeting met de schrijver is een drama. Toch is het boek nergens heel zwaar. Green weet precies de juiste toon te treffen om zijn ontroerende verhaal te vertellen zonder overdreven te dramatiseren.