Recensie

Edwardson schrijft zijn verhaal weer vanuit inspecteur Erik Winter. Deze keer heeft hij een drievoudige moord op te lossen. In een nachtwinkel worden drie dode mannen gevonden. Ze zijn met een hagelgeweer in hun gezicht geschoten. Het zijn de eigenaar van de winkel en twee van zijn werknemers. Ze zijn alledrie vluchtelingen. De politie staat voor een raadsel, zeker omdat hun gebruikelijke bronnen uit het criminele circuit geen idee hebben wat er aan de hand zou kunnen zijn.

Winter en zijn collega’s staan voor een moeilijke klus. En de warmte in de stad zorgt er niet voor dat het makkelijker wordt. De taxichauffeur die de drie dode mannen gevonden heeft geeft aan dat hij rennende voetstappen hoorde toen hij zijn vondst deed. Winter gaat op zoek naar een kind, het waren immers lichte voetstappen volgens de chauffeur. En Winter ziet ook steeds een jongetje door de buurt fietsen, dat er iedere keer dat Winter hem aanspreekt vandoor gaat.

Het jongetje is niet de enige die op de vlucht staat. De beste vriend van één van de slachtoffers gaat er tijdens een verhoor ook vandoor. En er zijn meer ingewikkelde elementen in deze zaak. Mensen die mogelijk iets weten spreken bijvoorbeeld de taal niet. Gelukkig helpt een tolk de politie bij hun werk. Maar het blijkt dat deze tolk banden heeft met de slachtoffers en misschien wel een liefdesrelatie had met één van de slachtoffers.

De politie spreekt veel mensen en toch wil het onderzoek niet erg vlotten. Alle personen die verhoord worden zeggen dat ze niets weten. Terwijl voor de politie allang duidelijk is dat iemand wel moet weten wat er gebeurd is en waarom. Alle betrokkenen hullen zich in stilzwijgen. Zelfs nadat er nog een dode valt.

Het is zaak om het jongetje te vinden, dat mogelijk getuige is geweest van de moordpartij. Winter twijfelt namelijk ook aan de verklaring van de taxichauffeur en het jongetje heeft misschien gezien wat er echt gebeurd is. De kans is echter groot dat het jongetje en zijn familie op de vlucht geslagen zijn, doordat ze ongewild betrokken zijn geraakt bij een ernstige zaak.

Boeken van Edwardson zijn altijd zeer prettig om te lezen. Hij laat de lezer meestal in het ongewisse en dat maakt het einde van zijn boeken meestal zeer spannend. In dit boek licht de schrijver wel erg weinig tipjes van de sluier op en komt het einde vrij onverwacht. En is daardoor ook niet erg bevredigend. Ook het persoonlijk leven van inspecteur Winter komt in dit boek veel minder naar voren dan in andere boeken. Dit zorgt er overigens niet voor dat het niet een erg prettig boek om te lezen is.

De vertrouwde hoofdpersonen, zoals Winter en zijn vrouw Angela, zijn allemaal weer aanwezig. En Edwardson weet in dit boek de spanning ook weer langzaam op te bouwen. Als lezer wil je graag weten hoe de vork in de steel zit. Helaas kom je daar net niet helemaal achter.

Een vlucht vooruit vind ik dan ook één van zijn mindere boeken. En toch kijk ik alweer uit naar het volgende boek, want de man blijft een geweldig schrijver binnen het genre van literaire thrillers. Hij heeft de sympathieke, hardwerkende Winter tot zijn beschikking en zijn verhaal is nog lang niet af. Want waarom heeft Winter een soort duizelingen en steken boven zijn oog. Ongetwijfeld een verhaallijn die Edwardson in zijn volgende boek uit zal werken.