Recensie

In het plaatsje Pagford ontstaat nogal wat beroering als Barry Fairbrother overlijdt. Nog in de bloei van zijn leven stort hij neer op de parkeerplaats van de golfclub. De inwoners van Pagford zijn geschokt, maar ze zoeken ook naar manieren om de leegte die Barry acherlaat te vullen. Zo zijn meerdere personen geïnteresseerd in de plaats in de gemeenteraad die nu vrijkomt.
De nette inwoners van Pagford werpen zich op als nieuwe raadsleden. Sommige omdat ze denken dat ze de plek verdienen, andere omdat ze denken dat Barry het gewild zou hebben.

Maar er is ook roddel en achterklap in het kleine plaatsje. Niet iedereen gunt elkaar het licht in de ogen. Wat achter gesloten deuren zou moeten blijven, wordt gepubliceerd op de gemeentelijke website door de zogenaamde geest van Barry Fairbrother. Niemand blijft gespaard en het is de vraag wie het volgende slachtoffer wordt.

De jeugd speelt een grote rol in dit boek. Zij lijken het slachtoffer van de oudere garde. Je krijgt het idee dat alleen Barry Fairbrother het goed voorhad met de jongeren. Al snel blijkt namelijk dat de ouders en gezaghebbenden in dit boek een gevaar vormen voor de jeugd. Ze bedriegen, vallen op kinderen, gebruiken drugs, volgen een hopeloze liefde of zijn ronduit gewelddadig.

Net als de Harry Potter reeks lekker geschreven, maar de karakters verdienen uitdieping.

Wie blijft er in dit roddelcircuit overeind en kan uiteindelijk de plaats van Barry innemen? En hoe is de gemeenschap er tegen die tijd aan toe?

Rowling heeft in haar eerste roman voor volwassenen geen thema overgeslagen. Tegenstellingen tussen bevoorrecht en niet, slim versus wat minder intelligent, oud en jong, drugs, pedofilie, pesten. Alles wordt in dit boek aangepakt.

Door de vele thema’s blijft er minder tijd over om alle karakters uit te diepen. Zelfs aan het einde van het boek moest ik bij veel namen steeds opnieuw bedenken wie dat ook alweer precies was. Dat is gelijk het grootste minpunt aan dit boek. Het verhaal is aardig geschreven en leest lekker weg, maar het beklijft totaal niet. Er zit geen heel duidelijke lijn in het verhaal die makkelijk terug te vertellen is. Personages zijn inwisselbaar en de gebeurtenissen niet altijd even boeiend.

Het geheel is daardoor vlees noch vis. Het boek doet aan allerlei andere verhalen denken zoals geschreven door Mark Haddon, Jonathan Franzen of Roddy Doyle. Maar Een goede raad mist net de scherpe randjes of spitsvondige humor die genoemde schrijvers wel in hun werk leggen. Dan blijft er niet meer over dan een roman die lekker is zolang ie duurt. Want Rowling laat in dit boek wel zien dat ze ook voor volwassenen een prettige stijl kan hanteren. Jammer dus dat het plot en de personages niet uit de verf komen.