Recensie

Zoe en Max lijken gelukkig getrouwd. Een kindje zou hun geluk compleet maken. Helaas gaat het verwekken moeizaam en zelfs met behulp van IVF slagen zij er niet in hun droom uit te laten komen.

Na een miskraam ziet Max het niet meer zitten en besluit van Zoe te scheiden. Langzaam krabbelt Zoe weer op uit haar verdriet en tot haar verbazing wordt ze verliefd op haar vriendin Vanessa.

Max grijpt naar de fles en woont bij zijn kerkgezinde broer en diens vrouw. UIteindelijk ziet Max het licht en wordt zelf een trouw lid van de kerkgemeenschap.

Zoe wil nog steeds graag een kindje. Daarvoor wil ze de overgebleven ingevroren embryo’s van haar en Max gebruiken. Haar partner Vanessa is jonger en kan een zwangerschap misschien wel aan. Max, geïndoctrineerd door de intolerante houding binnen zijn kerk aangaande homoseksualiteit, moet hier goed over nadenken. Zou zijn broer niet beter voor deze ongeboren baby’s kunnen zorgen?

Wat volgt is een strijd tussen de homorechtenbeweging en de conservatieve kerk met Max en Zoe als twee redelijk machteloze pionnen. Moddergooien wordt door de advocaten van beide partijen niet geschuwd.

Geen enkele schrijfster is zo bekwaam in het uitdenken van dilemma’s voor in haar romans als Jodi Picoult. Ook in Een goede moeder heeft ze er weer één te pakken. Wie heeft het recht over ongebruikte embryo’s na een scheiding?

Ze gebruikt wel vrij veel pagina’s om tot het echte punt te komen, waardoor het boek een wat saai en zelfs zoetsappig begin kent.

De strijd die uiteindelijk volgt is wel interessant. De lezer krijgt voldoende tijd om mee te denken over een mogelijke oplossing. Als is het lastig om dat zonder vooroordelen te doen, omdat Picoult de conservatieve kerk behoorlijk negatief in beeld brengt.

Deze roman zal in Amerika heel anders gelezen worden dan in Nederland. HIer zijn de thema’s wat minder controversieel. Qua homorechten en -acceptatie is Nederland al wat stappen verder. Het verhaal komt hier en daar dan ook wat overdreven over. Probeer dit boek dan ook met een Amerikaanse bril te lezen, dat maakt de boel een stuk interessanter.