Recensie

Louise woont samen met haar man Stuart in een oude woning in Cambridge. Louise is er niet echt gelukkig. Ieder weekend draait hun buurman keiharde popmuziek. Klagen helpt niet.

Pas als Louise de gemeente inschakelt én hem een koekje van eigen deeg geeft, bindt hij in. Tenminste dat lijkt zo. Louise is ervan overtuigd dat hij zijn geluidsterreur op subtiele wijze voortzet.

Ze hoort een jongenskoor. Terwijl dat één van de andere dingen is waardoor Louise zich ongelukkig voelt. Hun 7-jarige zoontje is sinds kort aangenomen bij een prestigieus jongenskoor. Dat betekent dat hij op een kostschool zit en alleen in de vakantie thuis is. Ze mist hem verschrikkelijk.

Als oplossing koopt Louise een vakantiehuis in een rustig park in een idyllische omgeving. Geen buurman en een plek om in de vakanties samen met haar zoontje optimaal te genieten. Als ze daar de liederen blijft horen, ziet ze ze als een waarschuwing. Haar zoontje loopt volgens haar gevaar als hij op de speciale school blijft. Hij moet er per direct af. Haar man maakt zich inmiddels ernstige zorgen over haar geestesgesteldheid. Terecht?

Zelden was een hoofdpersoon in een boek zo onsympathiek. Louise is een zeurende vrouw die wil dat iedereen haar standpunt ziet. Verder is ze gestoord, onaardig en een complete bitch tegen haar man en iedereen die haar in de weg loopt.

Dit zorgt ervoor dat de leeservaring niet echt prettig is. Met zo’n vrouw kun je op geen enkele manier meeleven of medelijden hebben.

Sophie Hannah, die vele thrillers schreef, waagde zich voor het eerst aan een spookverhaal. Daar is ze een stuk minder goed in dan in het schrijven van thrillers. De spanning in het verhaal ontbreekt en pas op het allerlaatst komen de spoken in beeld. Veel te laat om het verhaal nog te redden.

Omdat Hannah wel over een prettige schrijfstijl beschikt én haar thrillers redelijk goed ontvangen zijn, hoop je op een verrassende wending aan het einde. Maar helaas, dit boek heeft weinig te bieden om de lezer te plezieren.