Recensie

Wouter van der Horst beschrijft zijn verhaal van een bijzonder vriendschap met Dorethe, Door. Wouter ontmoet Door in het ziekenhuis tijdens zijn werk. Hij maakt een reportage over borstkankerscreening. Hij volgt Door en haar man Willem bij een routineonderzoek. De foto geeft twee vlekken aan en Door blijkt borstkanker te hebben. Wouter volgt haar bij alle stappen van het gevecht tegen de ziekte.

Wat begon als een onderdeel van een kleine reportage wordt bijna een levenswerk. Wouter raakt nauw betrokken bij het gezin en moet blijven filmen. Hij volgt het gezin gedurende de drie jaar dat Door voor haar leven vecht. Door betrekt hem ook bij alles. Zo filmt Wouter zelfs haar borstamputatie.

Na de amputatie is het leed nog niet geleden, er volgt chemotherapie. Door is een vechter en bovendien een eigenwijs mens. Ze vindt het vreselijk dat haar haren uitvallen nu ze ook al een borst mist. Ze voelt zich geen vrouw meer. Ze stelt de chemotherapie uit totdat ze zeker weet dat de bestelde pruik gelukt is. Tegen Willem zegt ze dat hij best bij haar weg mag gaan.

Willem is op de achtergrond een beetje de held van het boek. Hij zorgt voor het gezin van drie kinderen, waarvan de oudste twee, Alan en Ronnie, niet eens zijn eigen kinderen zijn. De jongens hebben het moeilijk met de ziekte van hun moeder en ontwijken haar soms. Linda, de jongste, begrijpt het allemaal nog niet. Zij weet haar moeder wel op te vrolijken met haar liefde en knuffels.

De kanker lijkt overwonnen na de bestralingen en kuren. Toch komt er een moment waarop Door zich niet zo lekker voelt en het weer mis is. Er lijkt geen weg meer terug al kan Door dat tot aan het einde niet accepteren.

Zeer indringend mooi geschreven portret van een strijdlustige vrouw. Wouter van der Horst heeft precies de juiste toon getroffen in dit boek, de vrouw en haar ziekte staan centraal. Wouter maakt onderdeel uit van het boek en toch zie je hem bijna niet. Zijn emoties en belevingen staan in de schaduw van de ervaringen van het gezin. Hij realiseert zich dat hij Willem tekort heeft gedaan. Willem laat Wouter toe in het gezin en daar is ook alles mee gezegd.

Later geeft Willem aan dat hij zich soms gepasseerd heeft gevoeld door Wouter. Hij mocht mee de operatiekamer in, Door belde hem als ze het moeilijk had en zo heeft Willem het idee dat hij tekort schiet. Het gezin zou echter niet kunnen functioneren zonder de inzet van Willem. En dat maakt hem onmisbaar. Dit is een verhaal dat je niet snel vergeet.