Recensie

Ellen is 33 en woont in Londen. Haar moeder heeft haar leven voor haar uitgestippeld. Trouwen met William, een jongeman van goede komaf, hoort daarbij. Ellen wil dat leven niet en vertrekt zonder te zeggen waarheen.

Ze gaat naar Ierland om een boek te schrijven. Ze trekt in bij tante Peg, een zus van haar moeder. Ellen weet niet wat er gebeurd is maar de twee spreken niet meer met elkaar. De kans dat haar moeder haar komt halen in Ierland is dan ook nihil.

In Ierland komt Ellen erachter dat haar moeder nog vier broers heeft en er zijn ook veel neven en nichten. Die willen haar allemaal leren kennen. Het is dan ook dringen geblazen in de plaatselijke pub. Iedereen is dol op roddels en ze willen weten wat de dochter van Madeline in Connemara komt doen.

Conor, eigenaar van het plaatselijke kasteel, vormt ook een vast onderdeel van de roddels. Vijf jaar eerder stierf zijn vrouw bij een ongeluk in de vuurtoren. Men fluistert dat Conor haar vermoord heeft. Onzin natuurlijk, maar toch schrikt Ellen als ze tijdens een wandeling door de heuvels ineens oog in oog staat met de vermeende bruut.

Ze is verdwaald en verkleumd. Conor neemt haar mee naar huis voor een kop thee. Hier ontmoet ze zijn kinderen en moeder. Hij blijkt erg aardig.

Na vijf jaar opent hij zijn hart voor een vrouw. Ellen wordt door haar familie gewaarschuwd om niet voor zijn charmes te vallen. Bovendien heeft ze nog een verloofde in Londen.

Santa Montefiore toont zich met De vuurtoren van Connemara als rasverteller. Sterke personages in een levendige setting. Het verhaal komt na enkele bladzijden al volledig tot leven. Mede door Peg en haar beestenboel.

Montefiore maakt handig gebruik van het Ierse geloof in dwergen en elfen. Dit gebruikt ze om de vrouw van Conor als geest mee te laten spelen in het verhaal. Een extra waarnemer van de gebeurtenissen. Ze blijft hierbij keurig binnen de grenzen van het aanvaardbare en geloofwaardige.

Als lezer voel je je al snel onderdeel van de familie. Een hechte club mensen. Niemand steekt zijn mening onder stoelen of banken. Tegelijkertijd steunen ze elkaar door dik en dun. Ze zijn ook nog eens zo nieuwsgierig als wat. Dat allemaal in de setting van de ruige Ierse natuur, het knusse huis van Peg en de pub.

Het verhaal is natuurlijk voorspelbaar, maar de weg naar de onvermijdelijke ontknoping is geweldig door de roddels, familie, geheimen en het volkse Ierse leven. Een ideale wegdroomroman voor in het zonnetje of juist tijdens een druilerige dag.