Recensie

Walter Lucius begint zijn eerste deel van een trilogie sterk. Een jongetje wordt aangereden en voor dood achtergelaten in het Amsterdamse Bos. Hij draagt vrouwenkleding, is opgemaakt en spreekt geen woord Nederlands.

Journaliste Farah is net in het ziekenhuis als het jongetje binnengebracht wordt. Ze spreekt zijn taal en weet hem te kalmeren. Hij is te zwak om te kunnen vertellen wat er met hem gebeurd is.

Farah vertelt aan de politie dat ze weet waarom de jongen zo gekleed is. Het gaat om een ritueel waarbij kleine jongens misbruikt worden. Farah wil graag met de politie samenwerken om zo een verhaal te kunnen schrijven over kindersmokkel en uitbuiting.

Maar zo makkelijk gaat het niet. Het verhaal blijkt groter en lastig te bevatten. Er is meer onderzoek nodig en Farahs hoofdredacteur haalt Paul, zijn beste onderzoeksjournalist, naar Nederland om samen met Farah aan de zaak te werken.

Zo ver komt het in dit deel nauwelijks. De zaak escaleert tijdens de finale met een schietpartij, een mol bij de politie en een explosie. Een een, doorzichtige, cliffhanger voor het volgende deel.

Het verhaal begint onnederlands sterk. Alsof Lucius, pseudoniem van producent Walter Goverde, zijn Scandinavische collega’s, zoals Stieg Larsson, grondig bestudeerd heeft. Al snel komen er wat barstjes in het plot. Lucius beschrijft onnodig veel details, zoals wat iedereen voor kleding draagt, en ieder personage is even aantrekkelijk wat voor een broeierig geheel zorgt. Dit gaat allemaal ten koste van de vaart in het verhaal.

En er zit sowieso al niet veel vaart in. Er komt een slotstuk met veel actie, maar dat is te weinig om het boek spannend te maken. Het valt zelfs een beetje rauw op je dak na het rustige verloop van wat er allemaal aan vooraf ging.

Lucius heeft een verhaal geschreven met veel informatie en personages. Zijn plot dat in meerdere landen speelt zit vol informatie over politiek en dergelijke. Dat zorgt er ook voor dat het verhaal wat traag is. En wat ingewikkeld wordt.

Toch proef je dat Lucius potentie heeft. Zijn personages zijn goed uitgewerkt en interessant genoeg voor het tweede deel van de Hartland trilogie.