Recensie

Victoria is een jonge vrouw met sociale problemen. In haar jeugd is ze steeds weer weggestuurd door pleeggezinnen. Nu is ze 18 en moet ze het kindertehuis verlaten en haar leven zelf gaan leiden. En dat valt niet mee. Al snel woont ze in het park en het enige waardevolle in haar leven is een bloementuintje. Victoria is iemand die de taal van bloemen kent. Iets dat in de Victoriaanse tijd gemeengoed was.

Ze beseft dat ze niet op de straat kan leven en het lukt haar een baantje te krijgen bij een bloemist. Op de veiling ziet ze een bijzondere jongen. Hij komt haar bekend voor én hij lijkt ook de taal van de bloemen te verstaan.

Nadat ze een aantal keer gesproken hebben door elkaar bloemen te geven komt het tot een soort afspraakje. Maar dat is in het gecompliceerde van leven van Victoria niet makkelijk. Zij laat geen liefde toe in haar leven en menselijke aanrakingen vindt ze verschrikkelijk. Toch ontdooit ze langzaam door de aanwezigheid van Grant.

Grant is eigenlijk een oude bekende uit de tijd dat Victoria een jaartje gelukkig was. Op haar tiende had ze een pleegmoeder, de tante van Grant, maar door een grote fout is ze ook daar weer vertrokken. Niets lijkt het geluk van Victoria in de weg te staan totdat ze een schokkende ontdekking doet. Deze ontdekking zorgt ervoor dat ze iedereen opnieuw buitensluit en vlucht voor haar gevoelens.

De verborgen taal van bloemen is het schitterende geschreven en meeslepende debuut van Vanessa Diffenbaugh. Victoria is een unieke hoofdpersoon en lezen over haar ellendige leven is bijna pijnlijk. Een jonge vrouw met kansen die voortdurend iedereen wegjaagt. Dit zelfdestructieve gedrag is nauwelijks te verklaren.

Het is bijzonder dat deze afstandelijke jonge vrouw een ouderwetse manier van communiceren kiest. Op deze manier lukt het haar niet alleen haar eigen gevoelens onder ogen te zien, maar ze helpt haar klanten ook met hun gevoelens. Al snel is ze heel populair en lijken haar boeketten wonderen te verrichten voor bijvoorbeeld een futloze relatie.

De schrijfster heeft het verhaal op een geweldige manier opgebouwd. De ellende en het voorzichtige geluk van het heden worden afgewisseld met de gelukkige tijd die ze had bij haar pleegmoeder Elizabeth. Deze vrouw leerde haar de kracht en betekenis van bloemen kennen. En deze wijsheid zorgt er in het heden voor dat Victoria een bestaan op kan bouwen. Een zelfstandig bestaan met werk en misschien uiteindelijk zelfs wel sociale contacten en een geliefde.

Zelden is het leven van een jonge vrouw zo beklemmend weergegeven. Vanessa Diffenbaugh heeft nu waarschijnlijk een enorme uitdaging. Een sterk debuut als De verborgen taal van de bloemen schept verwachtingen en het zal lastig worden om dit boek te overtreffen.