Recensie

Dit boek gaat over twee zussen: Kate, 16 jaar, en Anna, 13 jaar. Kate heeft sinds haar tweede leukemie en Anna is geboren om beenmerg en bloed te kunnen doneren aan haar oudere zus. Er is ook nog een oudere broer, maar hij was niet geschikt als donor. Om verder te kunnen leven heeft Kate een nier nodig van haar zusje. En op dat punt komt Anna in actie. Ze wil de nier niet geven en spant een rechtszaak aan tegen haar ouders, die haar steeds min of meer verplichten om Kate te helpen.

Deze stap van Anna slaat in als een bom in het gezin. En de situatie wordt er niet beter op als de moeder van Anna en Kate zelf de verdediging op zich neemt. Dit betekent dat er in het huis absoluut niet over de zaak gepraat mag worden. En de zaak moet ook nog eens zo snel mogelijk afgehandeld worden, omdat de situatie van Kate steeds slechter wordt.

Binnen een week moet de rechter op basis van de verklaringen van de advocaat, een gezinsvoogd en de moeder van Anna en Kate een beslissing nemen. En dat is lastig. Want het ene meisje wil niet meer onnodig in het ziekenhuis liggen en zelf gevaar lopen. Het verwijderen van een nier is niet zonder risico’s. En misschien nog wel belangrijker, ze wil gewoon een meisje van dertien zijn. Ze kan nu bijvoorbeeld niet mee op kampen die ver van huis zijn. Ze moet altijd beschikbaar zijn als donor van wat dan ook voor haar zus. Als ze haar nier niet afstaat gaat haar zus dood. Terwijl het tegelijkertijd de vraag is of Kate de operatie überhaupt overleeft. Het is sowieso al een medisch wonder dat ze nog leeft op haar zestiende.

De advocaat en de gezinsvoogd zijn niet erg overtuigd van hun zaak. Zelfs de vader weet niet goed welke dochter zijn stem krijgt. Hij ziet dat Anna worstelt met de rechtszaak en neemt haar mee naar een plaats waar ze rustig na kan denken. Mogelijk wil ze de rechtszaak helemaal afblazen, omdat ze ook erg veel van haar zus houdt. En het zou zelfs kunnen dat ze als ze de zaak wint evengoed haar nier afstaat. Het enige verschil is dan, dat het haar beslissing is.

Picoult weet in dit boek weer een geweldig dilemma te presenteren. Kan een dertienjarig meisje meer te zeggen krijgen over haar eigen organen en dergelijke, ook als dat betekent dat haar zus daardoor zal overlijden? De verschillende personen in het boek hebben allemaal hun twijfels over de situatie. Het leven in het gezin draait al jaren om de zieke Kate. Misschien is het tijd dat de andere kinderen ook wat te zeggen krijgen. De oudere broer probeert namelijk ook door wangedrag de aandacht van zijn ouders te krijgen. Het is ook een verschrikkelijk moeilijke situatie voor ouders. Je moet het ene kind pijn doen, zowel lichamelijk als geestelijk door het uitjes te ontzeggen, om een ander kind in leven te houden. Dit boek raakt en blijft boeien tot de laatste pagina. En zelfs daarna blijf je nadenken over dit verhaal en de onmogelijke keuze die ouders of een rechter in zo’n geval moeten maken. Het einde van dit boek zorgt er overigens voor dat je met een rotgevoel achterblijft. Terwijl het toch al geen boek is om vrolijk van te worden.