Recensie

Dit boek gaat over kinderarts Theo van Diepen. Tijdens zijn werk komt hij regelmatig kinderen tegen die een dodelijke ziekte hebben. Steeds weer verwondert hij zich over het feit dat deze kinderen al heel wijs zijn voor hun leeftijd. En toch mogen zij geen beslissingen nemen over hun eigen leven.

Euthanasie is alleen weggelegd voor volwassen. Hierdoor sterven jongeren vaak een gruwelijke dood, omdat actieve levensbeëindiging niet mag. Theo heeft al een aantal jaar een vaste patiënt, Klaas, die steeds zieker wordt.

Klaas heeft al het nodige meegemaakt in zijn leven. Zo weet hij precies hoe hij vooral niet dood wil gaan. Hij heeft een lotgenootje in een ellendige staat gezien vlak voor zij doodging. Dat wil Klaas dus vooral niet. Dit zorgt ervoor dat Klaas kiest voor het weigeren van een donorlong. Dit zou zijn leven kunnen redden, maar kan ook een verschrikkelijke dood betekenen.

Tot groot verdriet van zijn ouders blijft hij bij zijn punt. Tegelijkertijd wil hij vredig inslapen en dat is door de geldende wetgeving een probleem. Het is de vraag hoe zijn arts hiermee omgaat.

Paul Brand heeft een indringend boek geschreven dat laat zien dat artsen soms op de stoel van God gaan zitten. Dit kan door stervenden wel te helpen maar ook door ze niet te helpen. Iedere keer staat een arts weer voor een dilemma. Doordat de schrijver zelf kinderarts is, lijkt het verhaal wel waargebeurd. Op een zeer geloofwaardige wijze vertelt Brand over het leven van Theo van Diepen, over zijn keuzes, zijn gezin en zijn contact met patiëntjes en ouders.

Door het lezen van dit boek krijg je een beeld van hoe het gaat wanneer een jong kind ziek is. Welke keuzes moeten er gemaakt worden en vooral over hoe veel sneller zo’n kind serieus wordt en nadenkt over zijn leven en het naderende afscheid. Het boek is hierdoor een pleidooi voor regelgeving die kinderen het recht geeft te beslissen over hun eigen leven. En dat is heftig. Dat zie je terug in de reacties van ouders op de wensen van hun kinderen. Zoals bij Klaas, die ervoor kiest om geen donorlong te accepteren, zodat hij vredig in kan slapen en niet volledig opgezwollen zoals een lotgenootje. Dit boek laat tegelijkertijd zien hoe kostbaar een gezond leven is en hoe snel daar een einde aan kan komen. Indringend, ontroerend en zeker de moeite van het lezen waard.