Recensie

In zijn derde boek over het Kerkhof der Vergeten boeken neemt Zafón zijn lezers mee naar het Barcelona van 1957. Daniel uit De schaduw van de wind is inmiddels getrouwd en vader van een klein jongetje. Hij werkt samen met zijn vader in hun boekhandel.

Daar komt op een dag een man binnen die een zeer duur boek koopt en aan Daniel vraagt dit boek te bezorgen als cadeau. Het blijkt voor Daniels beste vriend Fermín te zijn. Die schrikt als hij hoort wie hem op het spoor is. Deze persoon brengt hem terug naar de tijd waarin Fermín in de gevangenis zat.

Wederom een geweldig werk met de heerlijke stijl die Zafón hanteert.

In die gevangenis ontmoette hij Martín de schrijver uit Het spel van de engel. Het leven in de gevangenis was verschrikkelijk en veel gevangenen overleefden hun straf niet. Wegens ziekte of doordat ze mishandeld werden. Fermín wacht dat niet af en met behulp van Martín plannen ze zijn ontsnapping. Gebaseerd op het verhaal van de Graaf van Montecristo.

Dat verleden lijkt Fermín nu in te halen. Wat wil de man die het boek gekocht heeft? En dan is er ook nog het probleem van Fermíns identiteit. Deze is vals en dat is lastig omdat Fermín op het punt staat te trouwen.

Dit verhaal lijkt simpel, maar Zafón mixt allerlei verhaallijnen die op het laatst deels samenkomen en die vragen uit de eerste twee boeken beantwoorden. De lezer leert wie Fermín eigenlijk is en wat zijn rol is in het leven van Daniel. En ook over Daniel komen we het nodige te weten.

Zoals in De schaduw van de wind laat Zafón zien dat hij beschikt over een overtuigende vertelstijl. Zijn beschrijvingen brengen Barcelona tot leven. Zonder moeite verplaats je je in de levens van de hoofdpersonen.

Toch is dit boek niet zo overtuigend als het eerste deel. Daar werd een groot mysterie ontrafeld. Nu lijkt de schrijver dat voor het vierde en laatste deel in deze serie te bewaren. Het boek lijkt ook meer vragen op te roepen dan het aan het einde beantwoord. Maar dat mag in een serie.

Zafón heeft wel weer bewezen dat hij een schrijver is die zo makkelijk een verhaal verteld. Of dat nu over vriendschap, gevangenschap of verraad gaat, het leest allemaal even prettig. Weinig schrijvers beschikken over zo’n heerlijke schrijfstijl die aanvoelt als een warm bad. Lezen in De gevangene van de hemel is dan ook een klein verwenmomentje.