Recensie

Deze thriller geeft een inkijkje in de wereld van de high school cheerleaders. Het verhaal wordt verteld door Addy, maar zij vertegenwoordigt eigenlijk het stereotype van alle meisjes. Het gaan dan ook vaak om wij, als in wij – cheerleaders.

Deze cheerleaders zijn meisjes die zich verheven voelen boven de rest van de school. Maar ze gunnen elkaar ook nauwelijks het licht in de ogen. Iedereen wil de belangrijkste positie in het team en roddelt over de andere als ze daar de kans voor krijgen. Het zijn oppervlakkige meisjes die leven voor aandacht, glitters en een perfect uiterlijk.

In deze vijver vol haaien treedt een nieuwe coach aan. Zij wordt meestal aangeduid met Coach. Zij wil de meisjes verder brengen dan het middelmatige cheerleader dat ze nu doen. Ze wil met de meiden naar competities. Haar enthousiasme en groeiende populariteit is een doorn in het oog van de captain van het team, Beth. En met Beth kun je beter geen ruzie krijgen.

Daar komt bij dat Coach zich niet zo netjes gedraagt. Ze heeft een moeizaam huwelijk. Wat zich in dat huwelijk afspeelt blijft een beetje verborgen, maar liefdevol zal het niet zijn. En dan is die recruiter voor het leger op de school wel heel aantrekkelijk. Maar Beth wil deze man ook. Op een dag blijkt er een ramp gebeurd. Hebben de dames het spel heel hoog gespeeld of kwam het gevaar uit een andere hoek?

Dit is een boek dat niet spannend is doordat het verhaal voortdurend snel en meeslepend is. De spanning zit tussen de regels. De haast onmerkbare rivaliteit van de meisjes. Het venijn dat steeds heftiger vormen aanneemt. Meisjes die er niet voor terugdeinzen een teamgenootje de vernieling in te helpen om er zelf beter van te worden. De dreiging van die kleine bitches druipt tussen de regels door van de bladzijdes.

Abbott weet met haar stijl in Daag me uit een homogene groep te portretteren die het slechtste in elkaar naar boven haalt. Afzonderlijk zijn het prima meiden, maar in hun gedaante van cheerleader zijn ze gevaarlijk als leeuwen loerend op een prooi om de verveling te doden. Als het verhaal vordert komt er steeds meer echte spanning om de hoek kijken en valt de groep steeds verder uit elkaar.

Een intrigerend boek dat knap opgebouwd is. Al moet je wel een klein beetje van het cheerwereldje van tienermeisjes houden, want anders lijkt het in het begin toch vooral bakvissenlectuur te zijn. Gewoon even doorlezen en daarna genieten van de whodunnitsfeer aan het einde.