Recensie

Tijdens de Tweede Wereldoorlog woont een groep Joden in een bunker in Duitsland. Hun werk is het beantwoorden van brieven die geschreven zijn door de mensen in de concentratiekampen en die inmiddels gedood zijn. Hitler zou het bijgeloof hebben dat onbeantwoorde brieven ervoor zorgen dat de doden komen spoken.

De jonge vrouw Elie zorgt goed voor de Joden in de bunker. Door haar charme weet ze regelmatig goederen en voedsel los te krijgen bij een buitenpost. Op deze manier hebben de Joden voldoende eten en eigenlijk hoeven ze nauwelijks te werken. Er zijn geen leden van De Partij die de boel controleren. Ze kunnen dus gewoon hun gang gaan.

Aan dit voor oorlogsbegrippen redelijk luxe leven komt een einde als de schrijvers een heel bijzondere brief moeten beantwoorden. Als het antwoord niet goed geformuleerd wordt dan kan het zelfs zover komen dat Goebbels himself af zal reizen naar de bunker om te kijken wat daar allemaal gebeurt. En dat wil niemand.

Een aantal schrijvers buigt zich over het schrijven van deze bijzondere brief. En dat gaat op zich redelijk, maar het afleveren ervan zorgt alsnog voor mogelijk gevaar. Vanaf dit punt ontstaat er lichte paniek in de bunker en moeten er beslissingen genomen worden. En deze leiden in het ergste geval tot het verlies van levens.

Brieven van Elie is een bijzondere roman over de Tweede Wereldoorlog. Het duurt even voor je als lezer doorhebt wat er nu precies aan de gang is in de bunker. En dan nog lijkt het totaal onlogisch om brieven te schrijven aan de doden.

De roman onderscheidt zich van andere romans over de Tweede Wereldoorlog door het originele verhaal. Een groep Joden in een bunker die uit de rijen bij Auschwitz gepikt zijn vanwege hun talenkennis. Een groep mensen die er ondergronds het beste van maakt terwijl ze weten dat veel van hun geliefden moeten zien te overleven onder erbarmelijke omstandigheden. De schrijvers hopen dan ook bij iedere brief die binnenkomt dat deze niet van een bekende is. De afzender van de brief is namelijk altijd dood.

Door het leven onder de grond en de thematiek krijgt de roman een duister kantje dat gelukkig weer wat licht krijgt door Elie die door de schrijvers op handen gedragen wordt. Zij is de persoon waar zij allemaal van afhankelijk zijn en Elie zorgt goed voor de schrijvers. Het is naast een dramatisch verhaal daardoor ook een verhaal van liefde in een bijzondere situatie. Iedereen houdt een beetje van Elie en onder de grond ontstaan ook de nodige relaties tussen de schrijvers.

Thaise Frank weet op treffende toon de sfeer onder de grond weer te geven: een uiterst breekbare harmonie. En die wat beklemmende sfeer zorgt voor de magie van het verhaal. Het is haast onmogelijk om niet mee te leven met deze mensen die het lijken te redden als er niet iets verschrikkelijks gebeurt. Continu balanseren de bunkerbewoners op de rand van gevaar en veiligheid. En dat maakt dit boek een aanrader.