Recensie

Pieta is dertig en woont met haar Italiaanse vader Pepe, Engelse moeder Catherine en zusje Addolorata in Londen. Haar zusje leidt het familierestaurant en Pieta werkt bij een ontwerper van bruidsjurken. In de buurt van het restaurant is ook een Italiaanse winkel van Gianfranco. Toen Pepe en hij klein waren, woonden ze in hetzelfde dorp. Een duister geheim heeft ervoor gezorgd dat de twee mannen niet met elkaar spreken. Ook hun kinderen mogen niet met elkaar omgaan. Terwijl de zoon van Gianfranco een oogje lijkt te hebben op Pieta.

Addolorata gaat trouwen en Pieta maakt haar jurk. Er moeten heel veel kraaltjes opgenaaid worden, dus moeder helpt een handje. Terwijl de twee vrouwen naaien, vertelt Catherine hoe ze Pepe heeft ontmoet in Rome. En dan hoort Pieta voor het eerst waarom de twee mannen ruzie hebben. De zus van Pepe, Isabella zou onteerd zijn door Gianfranco.

Het gaat niet goed met Pepe. Hij heeft een opvliegend karakter en tijdens een ruzie krijgt hij het aan zijn hart en moet geopereerd worden. Dit maakt hem iets milder, maar hij wil nog steeds geen vrede sluiten met Gianfranco. Addolorata plaatst bovendien de familie in een lastig parket door haar tante Isabella uit te nodigen voor de bruiloft. Pepe heeft haar jaren niet gesproken en zijn dochters dachten zelfs dat ze niet meer leefde. Op de bruiloft moet blijken hoe iedereen reageert op alle aanwezige familieleden.

Nicky Pellegrino heeft opnieuw een heerlijk boek geschreven. Deze keer speelt het in Engeland maar door de terugblik van moeder Catherine komt er gelukkig toch weer wat van het Italiaanse leven in terug. Net als in haar vorige boeken weet Pellegrino de sfeer steeds goed weer te geven. Het kost nauwelijks moeite om je op een terrasje bij een fontein in Rome te wanen. En dat Italiaanse gevoel wordt versterkt door de beschrijvingen van allerlei Italiaanse gerechten. In het verhaal wisselen verleden en heden elkaar af. Soms zou er wel een beetje meer uit het heden verteld mogen worden. De eventuele romance tussen Pieta en Michele, de zoon van Gianfranco, komt nu erg weinig aan bod. En toch mag dat de pret niet drukken. Pellegrino is er weer in geslaagd om een rijk en warm verhaal te vertellen over een Italiaanse familie. Misschien net niet zo sfeervol als haar vorige boek De granaatappelboom maar toch een zeer geslaagd boek. En als je het uit hebt, kun je het af en toe nog eens raadplegen, omdat er een aantal recepten in staan voor Italiaanse pasta’s.