Recensie

Het vijfjarige dochtertje Aria van de Iraanse Jasmine wordt op een dag doodgereden bij hun in de buurt. De vader van Aria is voor de geboorte aan een hersenbloeding overleden. Het verdriet van Jasmine is groot. Zeker omdat ze het niet kan delen met haar ouders. Zij wonen in Iran en vinden het niks dat haar dochter in Amerika woont en zich Amerikaans gedraagt. Ze hebben haar voor de geboorte van Aria verstoten uit de familie. De troost van haar beste vriendin Dottie en haar vriend Alexander laat ze niet toe. Ze vlucht naar het buitenland.

Jasmine vertelt haar verhaal in brieven aan haar geliefden. Aan Dottie, Aria, Alexander en Justin, de overleden vader van Aria. Met de reis die ze maakt probeert ze het verdriet een plaats te geven. Haar vrienden begrijpen het, maar willen ook graag dat Jasmine snel terugkeert, omdat ze hun eigen verdriet om Aria met haar willen delen.

De reis van Jasmine is echter lang en voert haar van Guatemala naar een klooster in Tibet. Daar leert ze dat ze toch haar ouders onder ogen moet komen om vrede in zichzelf te vinden. Ze reist met knikkende knieën af naar Iran, omdat ze niet weet of haar ouders haar na al die jaren nog wel willen zien en of ze haar kunnen vergeven voor de keuzes die ze gemaakt heeft in haar leven.

Dit boek laat heel mooi het proces zien van een een jonge vrouw in rouw. Ze weet niet goed wat ze aan moet met haar verdriet en slaat op de vlucht, maar ze kan nergens de benodigde rust vinden. En toch moet ze in het reine zien te komen met de gebeurtenissen, de dood van haar aanstaande man, de dood van haar dochtertje en het verbreken van de familiebanden. Uit de brieven naar haar beste vriendin Dottie spreekt duidelijk het verlangen naar haar familie, het verlangen om meer te weten over haar afkomst. Maar tegelijkertijd spreekt het verdriet en de angst voor het leven zonder haar dochtertje. Aria is een boek dat indruk maakt en om de rauwe emoties te beleven kun je het verhaal het beste in één keer uitlezen.