Recensie

Voor deze nieuwste thriller sloeg Sebastian Fitzek de handen ineen met patholoog-anatoom Michael Tsokos. Het zal dan ook niet toevallig zijn dat de hoofdpersoon ook patholoog-anatoom is. Deze Paul Paul Herzfeld vindt tijdens het ontleden van een verminkt lijk een capsule. In deze capsule zit het telefoonnummer van zijn dochter Hannah.

Als hij zijn dochter probeert te bellen, krijgt hij haar niet te pakken. Het blijft niet bij deze aanwijzing. Er volgen meer lijken met hints naar de mogelijke verblijfplaats van zijn dochter. Het lijkt erop dat hij naar Helgoland moet. Maar dat is niet zo makkelijk, want het is noodweer. Boten en vluchtverkeer hebben grote problemen en het lijkt erop dat hij niet op tijd naar het eiland kan.

Gelukkig krijgt hij hulp. In eerste instantie van een ijverige stagiair die beschikt over een snelle auto en bereid is Paul overal naartoe te rijden. Maar er is ook iemand op het eiland die hem kan helpen. Deze vrouw voert onder zijn telefonische aanwijzingen een autopsie uit om zo een aanwijzing te vinden. Lukt het allemaal om op tijd alle tips te vinden om zijn dochter te redden. En wie zit er in hemelsnaam achter deze zorgvuldig uitgezette macabere speurtocht?

Deze thriller is ontzettend spannend en leest door de korte hoofdstukken lekker snel. Fitzek geeft zoals meestal in zijn thrillers steeds net genoeg informatie om als lezer lekker te kunnen speculeren. Maar net zo vaak zet hij de lezer volledig op het verkeerde been.

Door de snelheid waarmee het verhaal opgebouwd is, krijgt de lezer nauwelijks tijd om bij te komen. Door deze aanpak is het boek erg spannend, maar wordt het verhaal ook een beetje oppervlakkig. De personages zijn niet zo uitgebreid uitgewerkt en daardoor niet zo heel interessant. Dat zorgt er natuurlijk weer voor dat je toch net wat minder meeleeft.

Dit boek staat dan ook in schril contrast met zijn eerste werken waarin de personages veel aandacht kregen en zorgvuldig opgebouwd werden. Het lijkt er nu bijna op alsof Fitzek zich er na zoveel successen een beetje al te gemakkelijk afmaakt. Hij bewijst dat hij in staat is om zinderende plots te schrijven, maar het is te hopen dat hij ook weer wat aandacht gaat besteden aan zijn personages. Een betere balans tussen snelheid en diepgang zorgt ervoor dat de boeken memorabeler worden. Als hij op deze manier doorgaat dreigt hij een beetje af te glijden naar thrillers die in de categorie dertien in een dozijn vallen.