Seventyeight.nl
Boeken, recensies, nieuws en blog

 
 


Blog

11/03/2013

Dieren in thrillers

Boeken, en dan heb ik het in dit geval over fictie, kun je om allerlei verschillende redenen lezen. Maar hoe je het ook wendt of keert het heeft altijd te maken met het loslaten van realiteit. Even een momentje voor jezelf. De boel de boel laten en wegdromen bij een lekker liefdesverhaal of juist een zware werkdag wegwerken door te lezen over bloederige moorden.

Toch hou ik ervan als de verhalen die ik lees niet helemaal losstaan van de realiteit. Fantasy is bijvoorbeeld echt niet aan mij besteed. Thrillers dan weer wel.

Maar ook binnen dat genre ben ik soms kritisch – andere lezers vinden dat misschien té kritisch. Ik zou zelfs wel eens een diepte-interview met een doorgewinterde rechercheur moordzaken willen houden om erachter te komen hoe realistisch bepaalde clichés in thrillers zijn.

Zo zijn er bijvoorbeeld heel wat thrillers met een moordenaar die een spelletje speelt met de politie. Die laat briefjes achter of geeft op een andere manier aanwijzingen waardoor de politie altijd in staat is om de bad guy te vinden. Zijn er veel moordenaar die zo dom zijn? Als je iemand expres de hersens inslaat en opgerold in een tapijtje de rivier ingooit, dan is het toch de bedoeling dat niemand dat weet. Dat jij verder kan met je leven. Dan ga je niet één of ander briefje onder de ruitenwissers van de hoofdinspecteur stoppen. Lijkt mij.

Mijn grootste verbazing tijdens het lezen van thrillers heeft te maken met het huisdier. Vaak wordt in de eerste hoofdstukken een Brutus, Flappie, Poekie of Tweetie geïntroduceerd. In heel veel thrillers haalt het lieve beestje het einde van het verhaal niet. Er is altijd die scène waarin het baasje thuiskomt en tevergeefs roept naar het huisdier. Hij zit niet op of onder de bank, de slaapkamer is leeg en het beest zit ook al niet te wachten bij het lege etensbakje. Nee, het beest ligt onthoofd in de tuin, blijkt op de voordeur gespijkerd of ligt in mootjes gehakt in de diepvries.

Vaak is het een waarschuwing. Of eigenlijk is het altijd een waarschuwing. Dieren spijkeren zichzelf niet op deuren en daar kan iemand dus alleen maar iets duisters mee bedoelen. Iedere keer vraag ik mij weer af hoe vaak zoiets in het echt voorkomt. Zoiets heb ik nog nooit in de krant gelezen. Of is dit soort praktijken in thrillerland een heel eigen leven gaan leiden. Heeft één schrijver ooit Bello fictief onthoofd en vond een andere schrijver dat ook wel een goed idee om vervolgens alle koikarpers tegen de schutting te spijkeren in zijn verhaal?

Cijfers wil ik zien. Echte voorbeelden van slechteriken die als waarschuwing de Siamees te grazen nemen. En tot die tijd blijf ik gniffelen als er weer een thrillerschrijver heel clichématig een schattig hondje introduceert dat het allessie is van de hoofdpersoon. Ik weet dan bijna zeker: die gaat straks hartstikke dood.

ps: de hond op de foto is echt en komt in geen enkele thriller voor. Gelukkig maar voor de hond.






One Comment


  1. marja

    Hoi,

    In het echte leven hoeft het niet altijd te gebeuren, dat een huisdier gedood wordt tijdens een criminele actie, maar een beest kan wel zodanig mishandeld worden, zodat hij nooit meer zichzelf kan zijn.
    Ik hoorde laatst dat de hond bij een inbraak zo bang geworden is, wat er precies gebeurd is weten de eigenaren niet, maar deze hond is doodsbang geworden.
    Ook ken ik zo,n geval bij iemand met een blinde geleide hond, deze was voor zijn werk niet meer geschikt te krijgen.
    Dit is toch wel erg triest.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *